ี้!”
หลงเฉินหยุดยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพนับร้อยที่นอนเกลื่อนกลาด ชุดสีดำของเขาบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจนมองไม่เห็นสีเดิม นัยน์ตาสีแดงฉานของเขาจับจ้องไปที่จ้าวฟางที่เหลือองครักษ์อยู่ไม่ถึงสิบคน
“จ้าวฟาง… กองทัพที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนา บัดนี้กลายเป็นเพียงปุ๋ยให้คฤหาสน์ข้าแล้ว” หลงเฉินก้าวเดินต่อไปช้าๆ แต่ละก้าวทิ้งรอยเท้าเลือดไว้บนพื้นดิน “เจ้ายังมีไพ่อะไรเหลืออยู่อีกไหม? หรือจะให้ข้าจบชีวิตที่น่าสมเพชของเจ้าลงตรงนี้เลย?”
จ้าวฟางตัวสั่นเทิ้ม มันรู้แล้วว่าวันนี้คือวันสุดท้ายของตระกูลจ้าว ความหยิ่งยโสที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าเด็กหนุ่มที่มันเคยเรียกว่าขยะ
“เฮ้ หลงเฉิน! อย่าเพิ่งฆ่าไอ้แก่คนนั้นนะ!” เสี่ยวเฮยร้องทักขึ้น “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งกว่ากำลังมุ่งหน้ามาทางนี้… และดูเหมือนมันจะพก ‘ของดี’ มาด้วย!”
หลงเฉินหยุดเท้าลง หรี่ตามองไปทางทิศตะวันออกของเมือง ที่นั่นมีแสงสีเขียวเข้มพุ่งทะยานมาด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายพลังปราณนั้นรุนแรงกว่าจ้าวฟางหลายเท่าตัว เป็นระดับ ‘หลอมรวมปราณ ขั้นที่ 8 หรือ 9’ เป็นอย่างน้อย!
“หึ… ในที่สุด ‘ปลาใหญ่’ ก็โผล่หัวออกมาเสียที” หลงเฉินยิ้มมุมปาก
