ใบมีดตัดหญ้ายักษ์จามเข้าที่ลำคอ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดขึ้นฟ้าเป็นสายน้ำตกสีแดงท่ามกลางแสงแดด
“อู้ววว! เยี่ยมยอด! รสชาติเลือดพวกนี้สดใหม่ดีจริงๆ!” เสี่ยวเฮยอ้าปากกว้าง ดูดกลืนวิญญาณที่เพิ่งหลุดออกจากร่างของเหล่าทหารอย่างตะกละตะกลาม
หลงเฉินไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขาพุ่งทะยานเข้าไปในกองทัพศัตรูประดุจหมาป่าที่หลุดเข้าไปในฝูงแกะ เขาไม่ได้ใช้วิชาที่ซับซ้อน แต่ใช้เพียงพละกำลังกายเนื้อของมังกรและประสบการณ์การฆ่าจากชาติปางก่อน ทุกครั้งที่เขาขยับแขน จะต้องมีกระดูกหักสะบั้นหรือหัวใจถูกฉีกกระชาก
“อ๊ากกกก! ปีศาจ! มันไม่ใช่คน!”
“แขนข้า! ขาข้าหายไปไหน!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วบริเวณ ชาวเมืองที่แอบดูอยู่ไกลๆ ต่างก็สั่นสะท้านไปถึงทรวงอก ภาพที่พวกเขาเห็นคือเด็กหนุ่มคนเดียวที่เดินหน้าฆ่าล้างกองทัพด้วยมือเปล่า ทุกย่างก้าวของหลงเฉินคือความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ศพแล้วศพเล่าล้มลงในสภาพแห้งกรังเพราะถูกวิชามังกรอสูรดูดกลืนพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น
จ้าวฟางที่นั่งอยู่บนเสลี่ยงมองภาพนั้นด้วยความสยดสยองจนแทบจะตกเสลี่ยง “ไม่… นี่มันเป็นไปไม่ได้! มันเพิ่งอยู่ระดับหลอมรวมขั้นที่ 1 เท่านั้น ทำไมพลังทำลายล้างถึงได้มหาศาลขนาดน
