สายตาเฉยชา ราวกับกำลังมองฝูงมดที่กำลังดิ้นรนก่อนจะถูกเหยียบ “พวกเจ้าน่าจะขอบใจค่ายกลนั่นนะ… เพราะตราบใดที่พวกเจ้ายังอยู่ข้างนอกนั่น เจ้ายังมีโอกาสหายใจได้นานกว่านี้อีกนิด”
“แต่ในเมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะมาหาที่ตายถึงที่… ข้าก็จะสงเคราะห์ให้”
หลงเฉินเริ่มเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยจังหวะที่สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจคนรอบข้าง พลังปราณมังกรอสูรสีแดงเข้มเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากรูขุมขน ก่อตัวเป็นไอหมอกจางๆ รูปทรงมังกรที่พันธนาการอยู่รอบกาย
“ฆ่ามัน!!” จ้าวฟางสั่งการเสียงหลง
ทหารกลุ่มแรกนับยี่สิบคนพุ่งเข้าใส่หลงเฉินพร้อมหอกยาว หมายจะเสียบเข้าร่างของเขาจากทุกทิศทาง
“ก้าวย่างมังกรอสูร... เงาสังหาร!”
ฟึ่บ!
ร่างของหลงเฉินเลือนรางไปในอากาศทันที หอกนับยี่สิบเล่มปะทะกันเองจนเสียงดังสนั่น แต่เป้าหมายกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย วินาทีต่อมา หลงเฉินปรากฏตัวขึ้นใจกลางกลุ่มทหารเหล่านั้น มือขวาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บมังกรที่สมบูรณ์แบบ แสงสีแดงทับทิมส่องสว่างออกมาจากเกล็ดที่ปกคลุมไปถึงหัวไหล่
ฉัวะ!!
หลงเฉินหมุนตัววาดกรงเล็บเป็นวงกลมเพียงครั้งเดียว หัวของทหารนับสิบคนหลุดกระเด็นออกจากบ่าราวกับถูก
