ะไรลงไปถึงได้ทำให้จ้าวฟางคลั่งขนาดนี้!” เสียงซุบซิบด้วยความหวาดวิตกดังระงมไปทั่วเขตกำแพงเมือง
ณ หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลง บรรยากาศเงียบสงัดจนน่ากลัว หลงจ้านยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูใหญ่ มือขวากำดาบเล่มหนาแน่นจนข้อขาวโพลน เบื้องหลังของเขาคือเหล่าผู้อาวุโสและคนรับใช้ที่ยังจงรักภักดีเพียงหยิบมือ ทุกคนต่างรู้ดีว่าศึกนี้คือศึกตัดสินชะตากรรม
ตึง! ตึง! ตึง!
พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าของกองทัพตระกูลจ้าวที่มาหยุดกึกอยู่เบื้องหน้า ห่างไปเพียงไม่กี่สิบก้าว จ้าวฟางควบม้าศึกสีดำทมิฬออกมาข้างหน้า ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองหลงจ้านราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“หลงจ้าน! ส่งตัวไอ้เดรัจฉานหลงเฉินออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเจ้ามอบหัวมันให้ข้า ข้าจะยอมให้ศพของคนตระกูลหลงคนอื่นๆ ยังสมบูรณ์ แต่ถ้าเจ้าขัดขืน… ข้าจะสับพวกเจ้าทุกคนเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้สุนัขกิน!” จ้าวฟางตะคอกลั่น พลังปราณระดับหลอมรวม ขั้นที่ 4 ระเบิดออกมาจนฝุ่นควันม้วนตัวเป็นเกลียว
หลงจ้านแค่นเสียงหัวเราะอย่างองอาจ “จ้าวฟาง เจ้ามันก็แค่สุนัขลอบกัดที่พอมีอำนาจหน่อยก็ลำพองตน ลูกชายเจ้าหาเรื่องตายเอง จะมาโทษใคร? อยากได้ตัวเฉินเอ๋อ ข้าม
