ศพข้าไปก่อนเถอะ!”
“ดี! ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าจะสงเคราะห์ให้!” จ้าวฟางเงื้อดาบยักษ์ขึ้นฟ้า “บุก!! ฆ่ามันให้หมด!!”
ในจังหวะที่กองกำลังตระกูลจ้าวกำลังจะพุ่งเข้าปะทะ ประตูใหญ่ตระกูลหลงก็ถูกเปิดออกช้าๆ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน บนบ่าของเขามีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กรูปร่างประหลาดเกาะอยู่ มันคือเสี่ยวเฮยที่เพิ่งฟักตัวนั่นเอง
“เสียงดังเอะอะอะไรกันแต่หัวค่ำ… คนจะหลับจะนอน” หลงเฉินเอ่ยขึ้นพร้อมหาวหวอดใหญ่
ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มที่ถูกตราหน้าว่าเป็นขยะมาตลอดหลายปี แต่ตอนนี้ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้แม้แต่ยอดฝีมือระดับก่อรากฐานยังรู้สึกหายใจลำบาก
“หลงเฉิน! แกตาย!” จ้าวฟางไม่รอช้า พุ่งทะยานลงจากหลังม้า ดาบยักษ์ฟันฉับลงมาที่ศีรษะของหลงเฉินด้วยพลังทั้งหมดที่มี
เคร้ง!!
เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แต่ภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ หลงเฉินไม่ได้ใช้แม้แต่อาวุธ เขาเพียงแค่ชูนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมาหนีบคบดาบยักษ์นั้นไว้ได้อย่างแม่นยำและมั่นคง เกล็ดมังกรสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นที่นิ้วมือของเขา เปล่งประกายลึกลับท่ามกลางแสงคบ
