เพลิง
“ระดับหลอมรวม ขั้นที่ 4… พลังของเจ้ามีแค่นี้รึ?” หลงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยการดูแคลน
จ้าวฟางเบิกตากว้าง พยายามจะชักดาบคืนแต่กลับพบว่ามันถูกยึดไว้แน่นราวกับคีมเหล็กยักษ์ “เป็นไปไม่ได้! เจ้า… เจ้าอยู่ระดับไหนกันแน่!”
“เฮ้ๆ หลงเฉิน อย่ามัวแต่เล่นสิ ข้าหิวนะ!” เสี่ยวเฮยบนบ่าบ่นพึมพำ “ไอ้มมนุษย์หน้าจืดนี่กลิ่นตัวเหม็นชะมัด จัดการมันเร็วๆ เข้า”
หลงเฉินแสยะยิ้มอำมหิต “ได้ตามคำขอ…”
ปัง!!
หลงเฉินออกแรงดีดนิ้วเพียงเล็กน้อย ดาบยักษ์ระดับอาวุธมนุษย์ขั้นสูงกลับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษเหล็กพุ่งกระเด็นเข้าปักตามร่างกายขององครักษ์ตระกูลจ้าวที่อยู่รอบๆ จนร้องโอดโอยกันระงม หลงเฉินไม่ปล่อยให้จ้าวฟางตั้งตัว เขาพุ่งหมัดมังกรอสูรเข้าใส่ยอดอกของจ้าวฟางทันที
จ้าวฟางพยายามโคจรพลังปราณมาป้องกันแต่ก็สายเกินไป แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของผู้นำตระกูลจ้าวปลิวกระเด็นกลับไปกระแทกกับฝูงม้าศึกจนล้มระเนระนาด เลือดสดๆ พุ่งออกจากปากของเขาไม่ขาดสาย
“ผู้นำตระกูล!!” เหล่าองครักษ์ต่างพากันเสียขวัญ
หลงเฉินยืนอยู่ท่ามกลางศัตรูนับร้อยด้วยความเยือกเย็น “วันนี้ข้าจะประกาศให้ทุกคนในเมืองหมอกเมฆารู้… ตระกูลหลงไม่ใช่ที่ที่สุนั
