าวขึ้นบันไดหินอ่อนหน้าหอการค้าด้วยท่าทีสบายๆ สายตาของเขาไม่ได้ตื่นเต้นกับความหรูหราตรงหน้า เพราะในความทรงจำของจักรพรรดิโอสถ สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนกระท่อมปลายนาเมื่อเทียบกับตำหนักยาของเขาในอดีต
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะคอกดังขึ้นขวางทาง ทันทีที่เท้าของหลงเฉินแตะธรณีประตู ชายหนุ่มในชุดพนักงานต้อนรับสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างผอมเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยกระ เดินเข้ามาขวางหน้าด้วยท่าทีรังเกียจ
“เจ้าตาบอดรึไง? ไม่เห็นป้ายรึว่าที่นี่คือหอการค้าหมื่นโอสถ ไม่ใช่โรงทานแจกข้าวต้ม!” พนักงานหนุ่มกวาดตามองเสื้อผ้าเก่าๆ ของหลงเฉินแล้วแสยะยิ้มเหยียดหยาม “ขอทานและสุนัขห้ามเข้า… ไสหัวไป!”
หลงเฉินหยุดเดิน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ข้ามาทำการค้า” เขาตอบสั้นๆ เสียงเรียบ
“ทำการค้า?” พนักงานหนุ่มหัวเราะลั่น จนลูกค้าคนอื่นหันมามอง “ฮ่าๆๆ! ได้ยินไหมพวกเรา? ไอ้ขอทานนี่บอกว่าจะมาทำการค้า! สภาพอย่างเจ้าเนี่ยนะ? จะเอาอะไรมาขาย? เศษเหล็ก? หรือกางเกงในเก่าๆ ของเจ้า?”
เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นรอบทิศ ลูกค้าบางคนที่เป็นคุณหนูคุณชายจากตระกูลเล็กๆ ต่างพากันซุบซิบและชี้ชวนให้ดูความอับอายของหลงเฉิน
“นั่นมันนายน้อยหลงเฉินแห่งตระกูลหลงไม่ใช่รึ?”
“ไ
