้ใหญ่กับเด็ก เป็นช่องว่างกว้างใหญ่ที่ไม่อาจข้ามได้
วิหารเทพปิศาจต่อสู้ต้านทานอย่างเหนียวแน่น แม้แต่ประมุขเทพปิศาจยังไม่อาจเรียกร้องสิ่งใดจากผู้ใต้บังคับบัญชาของมันได้มากไปกว่านี้อีก การปกครองของวิหารเทพปิศาจในช่วงหลายปีมานี้ เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนในดินแดนของพวกมันไม่น้อย
“หมิงอ๋องมาแล้วหรือไม่?” ประมุขเทพปิศาจพลันกล่าวถาม สุ้มเสียงแหบพร่า
“มิผิด” โหยวซือหย่าเค่อผงกศีรษะ “มันเลือกให้เสียกงจู่และพี่น้องตระกูลหลันดูแลจัดการดินแดนร้อยเถื่อน ฝีมือนี้หมดจดงดงามยิ่ง ทั้งสองตระกูลนี้ล้วนมีประวัติศาสตร์ยาวนาน มีสายสัมพันธ์มากมายในดินแดนร้อยเถื่อน เมื่อมีพวกมันคอยควบคุมดูแล จิตใจของผู้คนก็สงบลงอย่างรวดเร็ว”
มันยักไหล่ แบสองมือ กล่าวด้วยสีหน้าอับจนปัญญา “แน่นอนว่านี่ยิ่งเป็นอันตรายต่อเรามากกว่าเดิม”
“เหล่าซื่อ6 เจ้าเห็นว่าอย่างไร?” ประมุขเทพปิศาจมองไปยังเทพปิศาจลำดับที่สี่ซึ่งนิ่งเงียบมาโดยตลอด
เทพปิศาจลำดับที่สี่ไม่สูงใหญ่กำยำ คล้ายมีร่างกายอ่อนแออยู่บ้างผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อง ใบหน้าซีดขาวคล้ายคนอมโรค ดูไปบอบบางสะโอดสะองนัก ปราศจากกลิ่นอายของพลังอำนาจเฉกเช่นบุรุษชาวปิศาจทั่วไป
แต่ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนมันเนื่องเพราะรูปลักษณ์ภายนอกของมัน มันมาจากตระกูลเก่าแก่อันสูงศักดิ์ ป็นผู้สืบทอดของถ้าพฤกษาเงิน ซึ่งถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์โบราณ ดังนั้นในสายตาของผู้คน มันยิ่งกลายเป็นลี้ลับมากกว่าเดิม
นาม
