่กำหนด เกรงว่า… … อีกทั้งฝ่ายผู้พิทักษ์สุสานหยินก็เพียงต้องการแต่เหมืองเท่านั้น… …”
จั่วม่อมีสีหน้าเห็นอกเห็นใจ แต่ในใจลอบครุ่นคิด ไห่ซินปิงอะไรนั่นเห็นได้ชัดว่าต้องการฮุบกลืนเหมืองแห่งนี้เช่นกัน ผู้พิทักษ์สุสานหยินก็ไม่ยินดีช่วยเจ้าเมืองหวูเกอแข็งข้อกับไห่ซินปิง เจ้าเมืองหวูเกอที่น่าสงสารถูกขนาบอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย ย่อมตกอยู่ในสภาพน่าเอนจอนาถที่สุด
ผู้พิทักษ์สุสานหยินและไห่ซินปิงเห็นได้ชัดว่าอยู่ในขั้นหยั่งเชิงซึ่งกันและกัน โศกนาฏกรรมก็คือเมืองหวูเกอกลับเป็นเป้าหมายที่พวกมันทั้งสองฝ่ายเลือกใช้เป็นสนามประลองกำลังกัน ทั้งสองฝ่ายต่างใช้เมืองหวูเกอเพื่อทดสอบความเชื่อมั่นและเส้นแบ่งของอีกฝ่าย
“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลืออย่างไร?”
เจ้าเมืองหวูเกอกระแทกคุกเข่าลงกับพื้น “ผู้น้อยจะยกเหมืองให้แก่ผู้อาวุโส เพียงหวังว่าผู้อาวุโสสามารถคุ้มครองความปลอดภัยให้แก่ครอบครัวของผู้น้อยได้”
“ข้าจะเอาเหมืองของเจ้าไปทำอะไร!” จั่วม่อหัวร่อไม่ออกร้องไห้ไม่ได้แต่แล้วทันใดนั้นพลันฉุกใจคิด จมลงในภวังค์ความคิดอยู่ชั่วขณะ
ในเวลานี้เอง ผู้นำหน่วยทัพของผู้พิทักษ์สุสานหยินที่ถูกหักแขนหักขา ฟื้นตื่นขึ้นมาได้ยินเข้าพอดี อารมณ์บันดาลโทสะเหนือกว่าความเจ็บปวด มันคำรามอย่างโกรธแค้น “ตาเฒ่าหวูฉิน เจ้าช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก! ถึงกับกล้าสมรู้ร่วมคิดกับผู้ที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เรา… …”
จั่วม่อโบกมือวูบ ปัง ผู้นำหน่วยทัพ
