สู้ดีมาโดยตลอด เมื่อครั้งที่มันฝืนปิดผนึกพี่น้องทั้งห้านอกเหนือจากสูญเสียอายุขัยไปมากมายแล้ว พลังบำเพ็ญเพียรของจั่วม่อในยามนั้นเพิ่งบรรลุด่านเทพยุทธ์ ยังไม่มีความมั่นคงอันใดแม้แต่น้อย พลังฝึกปรือถึงกับแทบแตกซ่านไป ในหลายปีที่จั่วม่อท่องไปทั่วห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเขต มันก็พยายามฟื้นฟูพลังฝีมือของตนมาโดยตลอด
แต่อาการบาดเจ็บของมันกระทบถึงรากฐาน มิหนำซ้าห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเขตยังไม่ใช่สถานที่ดีงามอันใด มันเพียรพยายามอย่างสุดความสามารถ ในที่สุดปรับความมั่นคงให้แก่พลังบำเพ็ญเพียรของตนสำเร็จ เพียงแต่พลังฝีมือยังไม่ฟื้นคืนสู่สภาพสมบูรณ์ดังเดิม หากมิใช่ว่านกโง่กลายร่างเป็นเฟิ่งหวง เหล่าเจ้าตัวเล็กล้วนยกระดับขึ้น รวมถึงชิงเสี่ยวที่
3
?” จั่วม่อเกรงอกเกรงใจยิ่ง
อาหมานพอฟังคำร้องขอ ค่อยคลายใจลงอย่างสมบูรณ์ อีกฝ่ายเมื่อมีเรื่องให้ใช้สอยมัน ย่อมหมายความว่าไม่เชือดมันทิ้งจริง ๆ จึงรีบรับคำ“ยินดี ยินดี! ตัวเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดเรียกว่าเมืองเสี่ยวโยว หากพวกเราเดินเท้าไป จะใช้เวลาประมาณหนึ่งวันครึ่ง”
“ขอบคุณมาก น้องชาย” ทันใดนั้นไข่มุกสีแดงลูกหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของจั่วม่อ มันโยนลูกแก้วนั้นให้แก่บุรุษหนุ่ม “น้องชาย น้าใจเล็กน้อยหวังว่าอย่าได้ปฏิเสธ”
บุรุษหนุ่มยื่นมือรับไข่มุกสีแดงตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นชัดตาถึงกับใจหายวาบ ความปิติยินดีพลุ่งขึ้นในใจ
ดวงตาของสุนัขป่ารัตติกาลเนตรเพลิง!
กระแสความ
