องบนจรดเบื้องล่าง ประหนึ่งสายพิณแห่งแสงที่เชื่อมฟ้าดิน!
ยักษ์หมอกแตกตื่นลนลานอย่างเห็นได้ชัด ร่างจมดิ่งลง ท่าทีคล้ายคิดหลบหนีลงไปในทะเลหมอก ขอเพียงมันกลับเข้าไปในทะเลหมอก ย่อมไม่มีผู้ใดทำร้ายมันได้
แต่แล้วทันใดนั้น ร่างของมันพลันแข็งทื่อ ร่างกายครึ่งท่อนล่างจู่ ๆ ไม่ฟังคำสั่งของมัน
มองดูเส้นใยสีเขียวยิ่งมายิ่งทอแสงเจิดจ้าขึ้นทุกขณะ มันยิ่งแตกตื่นลนลานจนสุดระงับ
เกิดอะไรขึ้น?
มันก้มลงมอง แล้วค้นพบอย่างตื่นตะลึง ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใด ร่างกายครึ่งท่อนล่างของมันกลับกลายเป็นสีเทาด้าน
ถึงยามนี้มันค่อยฉุกคิดถึงสตรีที่เอาแต่หลบหลีกไปมาผู้นั้น ก่อนหน้านี้นางใช้พลังบางอย่างส่งผ่านเข้ามาในร่างกายมัน ควรทราบว่าร่างหมอกของมันแปรเปลี่ยนได้ดังใจปรารถนา ร้อยพิษยากจะกล้ากราย ขอเพียงมันอยู่ในทะเลหมอก มันก็ไม่รู้จักตาย!
นับตั้งแต่เริ่มรับหน้าที่เฝ้าพิทักษ์ลัญจกรตาหมอก ผ่านศึกน้อยใหญ่กับเหล่านักรบสัญลักษณ์ศึกนับไม่ถ้วน น้อยคนนักที่สามารถทำให้มันรู้สึกว่าถูกคุกคาม
ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตที่คงอยู่มานานนับหมื่นปีเช่นมัน มันผู้ทรงพลังอำนาจไร้ผู้ต้านติด อาศัยมดปลวกสองตัวนี้ไหนเลยจะคุกคามมันได้
ทว่า… …
แรกเริ่มเดิมทีมันไม่ได้รู้สึกตัวถึงการแพร่กระจายของสีเทาอันพิสดารกลุ่มนี้ กระทั่งไม่กี่อึดใจก่อนหน้า มันยังคงมองข้ามสิ่งประหลาดนี้อย่างสิ้นเชิง
นี่มันอะไรกัน?
ยักษ์หมอกในใจลอบตื่นตระหนก แต่ไม่ได้สูญเสียความเยือกเย
