บี่วิเศษเล่มนี้ดื่มโลหิตนักสู้ผู้กล้านับไม่ถ้วน กลืนกินวิญญาณภูตมากมายเหลือคนานับ หลายหมื่นปีมานี้เติบโตกล้าแข็งขึ้นทุกขณะ มันทรงพลังอำนาจด้วยตัวมันเอง!
พลังอันเกรี้ยวกราดดุดันโหมจู่โจมจิตใจของเหวยเสิ้งเป็นระลอก ทั้งโลหิตและพลังเทพของเหวยเสิ้งมีต้นกำเนิดจากกระบี่โลหิต จึงพากันพลุ่งพล่านปั่นป่วนไปด้วย
นี่เป็นสัตว์ประหลาดอันน่ากลัว หากมันไม่พอใจขึ้นมา อาจหันกลับมาแว้งกัดใส่ท่าน
เหวยเสิ้งยังไม่ลงมือ สีหน้ายังคงเปี่ยมไปด้วยศรัทธาและจรดจดจ่อภายใต้การโจมตีจิตใจและความรู้สึกที่โหมซัดเข้ามาปานจักรผัน มันเฝ้าระวังใจกระบี่ของตนอย่างเข้มงวด!
ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนวาบขึ้นที่เบื้องหน้า มันเห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของเจ้าสำนักและเหล่าอาจารย์อา เห็นภูเขาสุญตาเมื่อครั้งกระโน้น เห็นตนเองเผชิญทุกข์ยากความลำบากในฐานะข้ารับใช้กระบี่ เห็นตัวมันเองร่าดื่มใต้แสงจันทร์กับจั่วม่อ… …
มันเคลื่อนไปตามภาพเหล่านั้น ยิ่งไปไกลภาพความทรงจำก็ยิ่งมืดมัวลง มืดมัวลงทุกขณะ มันคล้ายก้าวเดินไปท่ามกลางความว่างเปล่าอันมืดมิด
โดดเดี่ยวลำพัง ไม่รู้ทิศทาง ปราศจากแสงสว่างทั้งปวง
นี่เป็นอนาคตของมันหรือ?
ความรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายอันรุนแรงพลุ่งขึ้นในใจ จิตใจสับสนงุนงงสมองขาวว่างเปล่า ทว่าเมื่อสายตาจับจ้องไปยังกระบี่ที่อยู่ในมือของเงาร่างกลางความมืดมนสายนั้น ไม่ว่าความว่างเปล่า ความอ้างว้างเดียวดายหรือความสับสนอันใดล้ว
