หนึ่ง
เพียะ!
ร่างใหญ่โตมโหฬารของปลาหมึกยักษ์พลันแยกออกเป็นสองซีก ร่วงหล่นจากกลางอากาศ ดิ่งลงไปยังก้นทะเล โลหิตที่ควรจะฉีดพ่นพร่างพรมท่วมฟ้ากลับแตกระเบิดเป็นกลุ่มหมอกโลหิตกลุ่มหนึ่ง
กระบี่โลหิตของเหวยเสิ้งสั่นระริก หมอกโลหิตถูกดูดกลืนเข้าไปในกระบี่โลหิต หมุนคว้างเป็นเกลียวราวกับต้นเสาโลหิตขนาดใหญ่ เพียงไม่กี่อึดใจก็หายไปหมดสิ้น
ภายในร่างกายของปลาหมึกยักษ์ไม่หลงเหลือโลหิตแม้แต่หยดเดียว
ในเวลานี้เอง กำแพงน้าเริ่มจะพังทลายลง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับหมื่นม้าห้อตะบึง
ทุกผู้คนไม่เว้นแม้แต่จั่วม่อ ล้วนถูกกระบวนท่ากระบี่ของเหวยเสิ้งขู่ขวัญจนตะลึงลาน!
ศิษย์พี่ใหญ่… …นี่มันช่าง… …นี่มันช่าง… …ช่างเป็นตัวประหลาดโดยแท้!
ทันใดนั้นจั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง… ปลาหมึกยักษ์ของข้า!
ดวงตาของเสี่ยวม่อเกอถูกครอบงำโดยจิงสือนับไม่ถ้วนในทันที ร่างพลันหายวับ ไปปรากฏกายอยู่ด้านข้างร่างของปลาหมึกยักษ์ราวกับสายฟ้าแลบ โดยไม่เสียเวลาเอ่ยคำที่สอง มือหนึ่งตะปบซีกร่างด้านขวาของปลาหมึกยักษ์ อีกมือหนึ่งคว้าซีกร่างด้านซ้าย ลวดลายสีทองปรากฏขึ้นทั่วร่าง พลังเทพปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาถลึงกว้าง เกร็งกำลังจนกล้ามเนื้อตึงเขม็ง มันสูดลมหายใจลึกคราหนึ่ง แล้วตวาดดังกระหึ่ม “อาอา อา อา อ๊าก! ขึ้นไป!”
ภายใต้แรงขับดันของจิงสือนับไม่ถ้วน พลังที่จั่วม่อสำแดงออกมาในยามนี้ถึงกับเหนือล้ากว่าพลังที่มันใช้สังหารเซียวหรูเจี้ยนเสียอี
