ก จั่วม่อคล้ายถูกเทพเทวะสิงร่าง หรือมิเช่นนั้นก็เป็นสัตว์ประหลาดโบราณตัวหนึ่งเส้นเอ็นเขียวโป่งพองทั่วร่าง หอบหายใจอย่างหนักหน่วงไปพลาง ฉุดลากร่างมหึมาทั้งสองส่วนของปลาหมึกยักษ์ไปพลาง ค่อยๆ ลอยขึ้นอย่างเชื่องช้า ในที่สุดมันถึงกับฉุดลากปลาหมึกยักษ์ทั้งตัวขึ้นไปบนเรือสินค้าได้สำเร็จ ก่อนที่กำแพงน้าจะพังทลายลงหมดสิ้น รอยแยกกลับคืนเป็นทะเลดำดุจเดิม
เหวยเสิ้งผู้ที่เพิ่งจะสำเร็จกระบวนท่ากระบี่สะท้านฟ้าดินพอพบเห็นภาพนี้ สีหน้าเปี่ยมศรัทธาเอย ความจรดจดจ่อเอย ล้วนหายวับไปทันตามันอ้าปากหวอ ใบหน้าแข็งทื่อ เหม่อมองจั่วม่อสำแดงพฤติการณ์ขั้นเหนือมนุษย์อย่างโง่งม
กระทั่งกระบี่โลหิตในมือยังอดสั่นสะท้านไม่ได้
ทุกผู้คนนิ่งขึงตะลึงลาน
ชั่วพริบตานี้ ทั่วทะเลดำอันบ้าคลั่งกลายเป็นเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของจั่วม่อที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเครื่องเป่าลมของช่างตีเหล็ก มันพอทำสำเร็จก็ทิ้งกายลง เอนร่างพิงภูเขาเนื้อสองก้อนอย่างอ่อนล้า หมดสิ้นเรี่ยวแรงอย่างสิ้นเชิง แต่บนใบหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มโง่งม
… …
… …
“สืบพบความเป็นมาของพวกมันหรือไม่?” เจ้าอาวาสวัดสำเนียงวัชระถามคนที่อยู่ตรงหน้า
“เรื่องนี้ไม่อาจยืนยันได้” ศิษย์ที่รับผิดชอบหลั่งเหงื่อโซมกาย แต่พอมองเห็นสีหน้ามิสู้ดีของเจ้าอาวาส ศิษย์ผู้นั้นรีบกล่าวเสริม “แต่จากเบาะแสทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ เป็นไปได้มากว่าพวกมันจะมาจากม่ออวิ๋นไห่”
“ม่ออวิ๋นไห่!”
