วยเสริมสร้างอำนาจอิทธิพลของวัดมหาพุทธะ เจ้าจะได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายต่าง ๆ ภายในวัด”
อีเจิ้งเบ้ปาก ใบหน้าทอแววไม่ยินดี หากให้หวนกลับไปยังวัดมหาพุทธะมันย่อมไม่ยินดีเป็นอย่างยิ่ง จากที่นั่นมันรู้สึกได้แต่ความโหดร้ายเย็นชาของโลก สิ่งที่มันจดจำได้ล้วนไม่ใช่ความทรงจำที่ดี
ศิษย์พี่ของมันกลับรับฟังอย่างระมัดระวัง
“เพียงแต่การสนับสนุนด้านกำลังคนของเราสมควรจำกัดจำเขี่ยยิ่ง ม่ออวิ๋นไห่มีเซียนวรยุทธ์น้อยเสียยิ่งกว่าน้อย” จงหยูยิ้มอย่างจนปัญญา แต่ยังคงให้คำแนะนำอย่างรวดเร็ว “อย่างไรก็ตาม เราจะช่วยเจ้าตรวจสอบบรรดาศิษย์อันเข้มแข็งแต่ถูกมองข้ามของสำนักอื่น จะสามารถเกลี้ยกล่อมพวกมันเข้าร่วมได้หรือไม่ ต้องขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”
ศิษย์พี่ของอีเจิ้งพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้ว นิสัยใจคอของอีเจิ้งไม่เหมาะกับเรื่องประเภทนี้ ข้าสามารถไปเพียงผู้เดียว”
อีเจิ้งพอได้ยินเช่นนี้ต้องตื่นตระหนกขึ้นมา แทบกระโดดขึ้นจากพื้น“ไม่ได้! ศิษย์พี่ท่าน… …”
ผู้เป็นศิษย์พี่ใช้สายตาเข้มงวดปรามอีเจิ้ง อีเจิ้งเคารพเชื่อฟังศิษย์พี่ของมันมาแต่เล็กแต่น้อย ต้องสงบปากลงทันที
“เจ้าเป็นคนโผงผางตรงไปตรงมา ยากจะเก็บซ่อนความในใจ เจ้าไม่เหมาะกับเรื่องเช่นนี้” ศิษย์พี่กล่าวด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยน “เจ้าอยู่ที่นี่มีโอกาสอันดีในการฝึกฝีมือ อย่าได้ปล่อยให้สูญเปล่า เมื่อมีโอกาสอยู่ข้างกายจงซือฟู่ อย่าได้ละทิ้งโชควาสนานี้”
“แต่ว่า… …” อีเจิ้งยังคงไม่ยินย
