พวกมันต้องไม่ยอมให้ของวิเศษนี้กลับกลายเป็นเพียงแค่เศษเหล็กแน่ รับรองว่าต้องมีกระบวนท่าตามหลัง”
“มีคนหลุดรอดไปได้หรือไม่?”
“ดูเหมือนว่าจะมีเด็กน้อยผู้หนึ่งที่เรายังหาตัวไม่พบ”
“เจ้าอุบาทว์บัดซบ! ไฉนเกิดเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ได้?”
“เด็กน้อยนั้นเป็นเศษสวะผู้หนึ่ง มันไม่ชมชอบฝึกฝีมือ ฟังว่านางเฒ่านั้นไม่ชมชอบมัน… …”
“มันมีความสัมพันธ์ใดกับนางเฒ่าผู้นั้น?”
“มันเป็นหลานชายของนางเฒ่า… …”
“เจ้าโง่! ไปตามหามันเดี๋ยวนี้! ไม่ว่าจะอย่างไร ต้องล่าตัวมันมาให้ได้!ข้าต้องการเห็นหน้ามัน ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ตาม!”
ในห้องลับที่ทั้งมืดและอับชื้นแห่งหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยจ้องมองลวดลายลึกลับที่อยู่เบื้องหน้าอย่างลุ่มหลงมึนเมา ไม่ทราบเพราะเหตุใดมันรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับลวดลายลึกลับเหล่านี้อย่างน่าประหลาด โดยเฉพาะลวดลายลึกลับจากม้วนหยกมากมายเหล่านั้น บันดาลให้มันรู้สึกสนิมสนมและอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“ผู้ใดให้เจ้าเข้ามาในนี้?” สุ้มเสียงแหลมคมเย็นชาพลันดังขึ้นจากเบื้องหลัง
เด็กชายตัวน้อยสะดุ้งขึ้นสุดตัว ม้วนหยกหลุดมือตกลงบนพื้น มันหันขวับกลับมา เห็นหญิงชราใบหน้าเย็นยะเยียบกำลังมองดูมันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก
“ข้า… …ข้า… …” เด็กน้อยหน้าซีดจนขาว
“พูด!” หญิงชราตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
“ข้า ข้าแก้มันได้ ข้าแก้อาคมหวงห้ามแล้วเปิดเข้ามา… …” เด็กน้อยหวาดกลัวสุดหัวใจ ตอบตะกุกตะกัก
หญิงชรานิ่งเงียบงันไปนาน
“เจ้าคงชมชอบข
