หลาดนี้ จีลี่อวี่มีความรู้สึกของอิสตรีเฉียบไวยิ่ง นางรู้สึกได้ว่าเซียวอวิ๋นไห่แม้ไม่เอ่ยปากกล่าววาจากับชิงฮวาเสวี่ย แต่มันคล้ายมีความสนใจในตัวชิงฮวาเสวี่ยยิ่งกว่านางอีก!
จีลี่อวี่อารมณ์ไม่สู้ดีนัก นางแม้ไม่รู้สึกว่าเซียวอวิ๋นไห่มีอันใดยอดเยี่ยมทั้งมันยังไม่มีสิ่งใดดึงดูดใจนาง แต่การเมินเฉยของอีกฝ่ายกลับสะกิดความคิดเอาชนะคะคานของนางขึ้นมา
ชิงฮวาเสวี่ยนางนั้นมีคุณสมบัติใดจะมาช่วงชิงรัศมีอันเฉิดฉายกับนาง?
“ศาสตรามารเล่มนี้งดงามเหลือเกิน เซียนเซิงมอบให้แก่ลี่อวี่ได้หรือไม่?” จีลี่อวี่ควบคุมเสน่ห์ความงามของนางในระดับที่เหมาะเจาะพอดีเป็นที่สุด ชม้ายชายตามองจั่วม่ออย่างคาดหวังรอคอย
จั่วม่อแทบหลุดปากว่า ‘สองล้านม๋อเป้ย ขอบพระคุณที่อุดหนุน’ แต่ยังยั้งปากไว้ได้ทัน มันฝืนเค้นรอยยิ้มกล่าวว่า “ต้องขออภัยยิ่ง ศาสตรามารเล่มนี้จะจัดวางไว้ในตลาดแห่งนี้ เพื่อเป็นตัวอย่างสำหรับพี่น้องเหล่านี้”
“อา ช่างน่าเสียดายโดยแท้!” รอยยิ้มหยาดเยิ้มของจีลี่อวี่ไม่จางหาย“เช่นนั้นมิทราบว่าค่าคืนนี้เซียวเซียนเซิงพอจะมีเวลาว่างหรือไม่?”
“ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ค่าคืนนี้ผู้น้องยังมีเรื่องราวต้องกระทำ” จั่วม่อสั่นศีรษะ กล่าวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
ในที่สุดใบหน้างามสะคราญของจีลี่อวี่ปรากฏเค้าความผิดหวังสุดระงับ นางขมวดคิ้วเรียวงาม จ้องมองจั่วม่อด้วยแววตาตัดพ้อ ผู้คนรอบข้างมีสีหน้าขัดแย้ง พวกมันล้วนรู้สึกว่าปรมาจารย์เซียวปฏิบ
