่ยกัน จะต้องสนทนากันอย่างถูกคอกว่าเฒ่าชราเช่นข้าหลานชายอันประเสริฐ เจ้าต้องขอคำชี้แนะจากท่านปรมาจารย์ให้มากเข้าไว้ นี่จะเป็นประโยชน์ต่อตัวเจ้าเองอย่างแน่นอน”
“ท่านอาสั่งสอนถูกต้อง” ซือกงจื้อรับคำอย่างเรียบ ๆ ร้อย ๆ
จั่วม่อยิ้มพราย “ประมุขทังเกรงอกเกรงใจเกินไปแล้ว” มันลอบประหลาดใจไม่น้อย ทังเฉินผู้นี้คล้ายปฏิบัติต่อซือกงจื้อดุจบุตรหลานของตนจริง ๆ ดูท่าสายสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองตระกูลจะไม่รวบรัดธรรมดาดังเช่นเปลือกนอกเสียแล้ว
ซือกงจื้อเหลียวมองหอกอสรพิษฟ้าสิบแปลงซึ่งจัดวางไว้กลางตำหนักใหญ่ อดกล่าวไม่ได้ “นี่คือผลงานที่เลื่องลือไปทั่วของท่านปรมาจารย์ใช่หรือไม่?”
“สิ่งนี้เรียกว่าหอกอสรพิษฟ้าสิบแปลง” พ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนสอดปากเข้ามาอย่างโอ่อ่าผ่าเผย “ซือกงจื้อต้องการทดลองดูหรือไม่?”
“ได้หรือ?” ซือถามอย่างตื่นเต้นยินดี
“ย่อมแน่นอน!” พ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนวางท่าใจกว้าง “ด้วยน้าใจของท่านปรมาจารย์ ศาลาสมบัติเราจึงได้ครอบครองของวิเศษเช่นหอกอสรพิษฟ้าสิบแปลงเล่มนี้ กงจื้อสามารถทดลองดูจนกว่าจะพอใจ”
ถึงตอนนี้กระทั่งคนตาบอดยังมองออก ว่าพ่อบ้านปิศาจวัยกลางคนผู้นี้คิดสานไมตรีต่อซือกงจื้อ
ซือกงจื้อสีหน้าตื่นเต้นยินดี มันย่อมต้องการทดลองยอดศาสตราเล่มนี้ดูสักครา
หลีเซียนเอ๋อร์ลอบเพ่งพินิจปรมาจารย์เซียวอวิ๋นไห่อย่างลับ ๆ นางมีความรู้สึกเฉียบไวเหนือธรรมดา แม้ว่าปรมาจารย์หนุ่มผู้นี้จะพยายามวางท่าเป็นปกติอย
