งโลดยินดีในใจของนางได้
แทบจะเพียงแวบแรกที่มอง นางก็จดจำจั่วม่อออกในทันที แม้ว่ารูปโฉมจะผิดแผกแตกต่าง แม้ว่ามันจะใช้นามที่ไม่คุ้นหู แต่ดวงตาของชิงฮวาเสวี่ยก็ไม่ได้ผิดพลาดไปเลย นางคุ้นเคยกับแบบฉบับการกล่าววาจา สีหน้าท่าที และการเคลื่อนไหวการยกมือวางเท้าของมันเป็นอย่างดี ช่วยไม่ได้ที่นางคุ้นเคยกับมันมากจนเกินไป เนื่องเพราะนางไม่เพียงแต่ประมือกับมันรอบหนึ่ง นางยังเฝ้ารวบรวมภาพมายาทุกชุดในท้องตลาดที่เกี่ยวข้องกับมัน ทั้งยังเฝ้ามองดู ศึกษาทบทวนซ้า ๆ ซาก ๆ โดยไม่เคยเบื่อหน่าย
นี่เป็นมันเอง!
เซี่ยวม่อเกอ!
งานเลี้ยงสังสรรค์ที่เดิมทีอึกทึกระคายหูและน่าเบื่อหน่าย บัดนี้กลายเป็นสวยสดงดงาม สบายหูสบายตาไปเสียหมด ชิงฮวาเสวี่ยดวงตาไม่ได้คลาดคลาไปจากมันแม้สักแวบเดียว
“เจ้ากำลังมองอะไรอยู่รึ?” สหายนางหนึ่งกระเซ้ามาจากด้านข้างสหายผู้นี้เรียกว่าหนิงซินเอ๋อร์ เป็นโฉมสะคราญที่งดงามที่สุดในตระกูลสาขาของตระกูลหนิง และด้วยเหตุนี้จึงถูกเลือกมาเช่นกัน
ชิงฮวาเสวี่ยคล้ายสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝัน ใบหน้าของนางแดงซ่านดุจเปลวเพลิง
“อ้อ เจ้าชมชอบเซียวอวิ๋นไห่หรอกรึ?” หนิงซินเอ๋อร์ไม่ปล่อยปละละเว้นนาง “มันแม้ไม่หล่อเหลา แต่เมื่อสามารถทะยานขึ้นเป็นปรมาจารย์ตั้งแต่ยังเยาว์วัย อนาคตของมันก็ยาวไกลไร้ขีดจำกัดแล้ว ฮิฮิ หากเจ้าสามารถจับมันกลับไปได้ ตระกูลชิงฮวาคงได้แย้มยิ้มจนหุบปากไม่ลงทีเดียว”
ชิงฮวาเสวี่ยฟื้นคืนความเยือกเย็นข
