องนางทันที นางชายตามองหนิงซินเอ๋อร์ แล้วโต้กลับอย่างแหลมคม “แล้วเจ้ามิใช่หมายตาเซี่ยวม่อเกอหรอกหรือ?”
“เซี่ยวม่อเกอ?” หนิงซินเอ๋อร์ขึ้นเสียงสูงเป็นเชิงเย้ยหยันตัวเอง “ข้าย่อมต้องการมัน แต่เมื่อมีโฉมสะคราญอันดับหนึ่งแห่งเผ่าอสูรยืนอยู่เบื้องหน้า พวกเราก็ได้แต่ทำใจให้สบาย วางตัวเป็นดอกไม้ประดับให้แก่นางเท่านั้น”
ถ้อยคำอันเผ็ดร้อนเจือไปด้วยความริษยาและความผิดหวัง
ชิงฮวาเสวี่ยนิ่งงันไป นางเข้าใจความรู้สึกของหนิงซินเอ๋อร์เป็นอย่างดี ในบรรดาโฉมงามทั้งหลายที่ถูกคัดเลือกมา นอกจากนางแล้วไม่มีผู้ใดยินยอมพร้อมใจ เบื้องหน้าจีลี่อวี่ผู้สะคราญปานหยาดฟ้ามาดิน พวกนางทั้งหลายประดุจหิ่งห้อยสู้แสงจันทรา ไหนเลยจะประชันขันแข่งได้ ทุกผู้คนล้วนมั่นใจว่าหากเซี่ยวม่อเกอจะตกลงไปในบ่วงเสน่หาของสตรีสักนางนางผู้นั้นย่อมต้องเป็นจีลี่อวี่ พวกนางเหล่านี้แม้มาจากตระกูลสาขาของแต่ละตระกูล แต่ล้วนมีบุรุษนับไม่ถ้วนหมายปอง รวมถึงบรรดาบุตรหลานของตระกูลหลักด้วย ผู้ใดยินดีเดินทางรอนแรมหลายพันหลายหมื่นลี้ เพียงเพื่อทำตัวเป็นดอกไม้ประดับให้แก่ผู้อื่น?
“ข้าสังหรณ์ใจว่าเซี่ยวม่อเกออาจไม่หลงเสน่ห์ของคุณหนูจี” ชิงฮวาเสวี่ยโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน
“อาจเป็นได้” หนิงซินเอ๋อร์เบ้ปาก “แต่หากกระทั่งโฉมสะคราญอันดับหนึ่งมันยังไม่หลงเสน่ห์ แล้วพวกเรายังจะหลงเหลือความหวังใดเล่า”
ชิงฮวาเสวี่ยนิ่งงันอีกครา
หนิงซินเอ๋อร์เอียงคอ ทันใดนั้นเปลี
