ช้านี้ ดูท่ามันจะต้องใช้ท่าไม้ตายสุดยอดของมันเสียแล้ว!
โทสะบนใบหน้าจั่วม่อเลือนหาย ขณะที่กล่าวด้วยวีหน้าชั่วร้าย “เว่ยข้าว่าเราสมควรมาคิดคำนวณค่าเช่ากันดี ๆ สักครา เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งนาน แต่ไม่เคยจ่ายค่าเช่าเลย! ใช่แล้ว เกอรับเฉพาะจิงสือเท่านั้น ไม่รับสกุลเงินอื่น นอกจากนี้อย่าได้คิดใช้เวทวิชา ทักษะปิศาจหรือสิ่งอื่นใดมาชดเชยหนี้สินของเจ้า เกอรับเพียงจิงสือเท่านั้น!”
รอยยิ้มของเว่ยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ผูเยาซึ่งเฝ้าดูเงียบมาตั้งแต่แรกค่อย ๆ ถอยหลังไปโดยไร้สุ้มเสียงซ่อนตัวกลืนหายไปในเปลวไฟ หากเสนอหน้าไปให้จั่วม่อพบเห็นในเวลานี้คงไม่ดีแน่
ประตูเมืองพอถูกผลาญเพลิง ปลาเล็กปลาน้อยในคูเมืองไหนเลยจะไม่ประสบไฟลามได้
ปัญหาเรื่องค่าเช่าเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกมัน… …
เว่ยกลืนน้าลายอย่างฝืดคอ “อ้อ ใช่ ๆ ซึ่งความจริงสัตย์สาบานต่อป้ายศิลาของเจ้าง่ายดายยิ่ง ในแต่ละเดือนจะมีอยู่หนึ่งวันที่เจ้าสูญเสียพลังทั้งหมด จนกว่าพลังเทพของเจ้าจะสามารถทำลายพลังเทพมิดับสูญในร่างของอากุ่ยได้สำเร็จ เพื่อที่จะได้เงื่อนไขอันดีงามเช่นนี้มาให้เจ้า ข้าต้องสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปไม่น้อย การเลือกคำสัตย์สาบานเป็นศาสตร์วิชาที่ลึกล้าแขนงหนึ่ง ต้องมีประสบการณ์อันโชกโชน มิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะกระทำได้… …”
มันกล่าวราวกับว่ามันมีความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ ประหนึ่งกระทำหน้าที่อันยากลำบากสำเร็จ
“ฮึ่ม!” จั่วม่อแค่นเสียงอย่างเย็นช
