อมมิใช่ของวิเศษธรรมดาสามัญ มันรีบถามทันที “เป็นดอกบัวอันใด?”
“นี่เรียกว่าบัวกลับชาติทลายปรภพ!” ผูเยาทวนซ้าคำเดิม ดวงตาของมันจับแน่นอยู่ที่บัวเพลิงอันอ่อนละมุนดอกนั้น สุ้มเสียงทั้งตื่นตะลึงทั้งอัศจรรย์ใจ “ว่ากันว่านี่คือสิ่งมีชีวิตที่เติบโตขึ้นในแดนร้างหมื่นปี บริเวณส่วนลึกสุดของดินแดนแห่งความมืด บัวกลับชาติทลายปรภพเป็นวัตถุดิบที่ล้าค่าที่สุดซึ่งเติบโตในละแวกนั้น ใช้พิษร้ายที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงที่สุดเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยง ให้กำเนิดสิ่งที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและอัศจรรย์ที่สุดขึ้นจากความเน่าเปื่อยผุสลาย”
จั่วม่อยิ่งฟังยังคันที่หัวใจ “เช่นนั้นมันใช้ทำอะไร?”
ผูเยายิ้มเย้ยหยันอย่างเย็นชา กล่าวว่า “ประโยชน์ใช้สอยที่ล้าเลิศที่สุดสำหรับนักบวชนิกายพุทธคือใช้รักษาจิตใจของพวกมันในระหว่างกลับชาติมาเกิดใหม่ โจรเฒ่าหัวโล้นเหล่านี้ย่อมคิดใช้งานเช่นนี้อย่างแน่นอน”
“กลับชาติมาเกิด!” จั่วม่อถอนหายใจแรง ๆ มันผิดหวังอยู่บ้าง นี่หมายความว่าสมบัตินี้ไม่มีประโยชน์ใช้สอยสำหรับมันในตอนนี้
“อย่าได้ดูถูกความอัศจรรย์พันลึกของการกลับชาติมาเกิดใหม่ด้วยจิตวิญญาณเดิม หากผู้คนทราบว่าเจ้าถือครองวัตถุนี้ ชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าก็จบสิ้นเพียงเท่านี้เอง เหล่าโบราณวัตถุที่ใกล้จะลงโลงเหล่านั้นจะแห่กันมารังควานเจ้าไม่หยุดหย่อน เจ้าสามารถใช้ของวิเศษนี้แลกกับอาวุธเวทใดก็ได้ที่เจ้าปรารถนา เจ้าสามารถใช้ให้พวกมันกระทำเรื่องราวได้ทุก
