ลื่นลมปั่นป่วนอย่างรุนแรง
เรื่องราวในนกกระเรียนกระดาษมากหลายเป็นที่น่าตื่นตะลึง หลีเซียนเอ๋อร์เรียกได้ว่ารอบรู้มากประสบการณ์ แต่เนื้อความในนกกระเรียน
กระดาษยังคงทำให้นางตกตะลึงจนพูดไม่ออก ในตอนท้ายของจดหมายท่านปู่ของนางยังกำชับกำชาอย่างเคร่งเครียดจริงจัง นางเป็นเพียงผู้เดียวที่อยู่ใกล้กับสถานที่นั้นมากที่สุด จะต้องรับผิดชอบคร่ากุมเซี่ยวม่อเกอกับพวกของมัน ไม่ว่าต้องจ่ายค่าตอบแทนเท่าใดก็ตาม
นางย่อมมีกำลังคนมากพอ เพื่อปกป้องคุ้มครองนางในการเดินทางมาเยือนแดนปิศาจครั้งนี้ ท่านปู่เลือกเฟ้นยอดองครักษ์มาเป็นอย่างดี แม้ไม่ถึงกับมีชนชั้นฝ่านซูมาด้วย แต่ยังมีหยวนอิงไม่น้อย
นางล่วงรู้ความสำคัญของเรื่องนี้ที่มีต่อเทียนหวน ดังนั้นตกลงใจในบัดดล
“เจ้าคิดไปแล้ว?” ซือตื่นตระหนกยิ่ง ใบหน้าเผยเค้าไม่ยินยอมอย่างไม่ปิดบัง
“ใช่แล้ว เนื่องด้วยมีเรื่องรีบด่วนต้องไปจัดการ ต้องขออภัยด้วย!โปรดอำลาตี๋ไสว้แทนข้าด้วย หลายวันมานี้ตี๋ไสว้ให้การต้อนรับอย่างดีเลิศข้าซาบซึ้งใจนัก” หลีเซียนเอ๋อร์สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ “นอกจากนี้ยังต้องขอบคุณท่าน พี่ใหญ่ซือ หากมิได้พี่ใหญ่ซือนำเสี่ยวเม่ยออกเที่ยวเล่น เสี่ยวเม่ยคงไม่ได้ชื่นชมทัศนียภาพแปลกตามากมายถึงเพียงนี้ พี่ใหญ่ซือ ต่อไปหากมีเวลาว่างอย่าลืมมาเยี่ยมเยือนเทียนหวนของข้า ให้เสี่ยวเม่ยได้มีโอกาสเป็นเจ้าบ้านบ้าง”
ซือแม้ผิดหวัง แต่กลับเป็นปกติทันควัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มอบอ
