วงตาสุกใสดั่งดวงดาว ฟันขาวสะอาด นับเป็นโฉมสะคราญนางหนึ่ง แต่ดวงตาของเหวยเสิ้ง เพียงเพ่งมองเฉพาะกระบี่บินเล่มเล็กแถวหนึ่งที่นางคาดไว้ที่เอว
เหวยเสิ้งดวงตาทอประกายวูบ “คุนหลุน!”
สตรีนั้นย่อกายอย่างชดช้อย “ต๋าหลิงฟ่งแห่งคุนหลุน คารวะพี่เหวยเสิ้ง! พี่เหวยเสิ้งอาจหาญทะยานฟ้า เข้าสู่แดนปิศาจและพิชิตไปโดยไร้ผู้ต้าน เสี่ยวหนีจื่อ20นับถือเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่ง”
เหวยเสิ้งสีหน้ากลับคืนเป็นปกติ “คุณหนูต๋าเสาะหาเราผู้แซ่เหวย มิทราบมีกิจธุระใด?”
ต๋าหลิงฟ่งใบหน้าประดับรอยยิ้มน้อยๆ “สำนักของท่านเกี่ยวพันกับการล่มสลายของอาณาจักรคลื่นเรืองรอง พี่เหวย โปรดตามข้ากลับไปยังสำนักเถิด จะได้สะสางความเข้าใจผิดนี้ให้ชัดเจน”
การล่มสลายของอาณาจักรคลื่นเรืองรอง!
เหวยเสิ้งหัวใจไหวสะท้าน แต่หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำด้วยการต่อสู้ทั้งมวล ใจกระบี่ของมันแกร่งกร้าวมั่นคงกว่าเดิม ใบหน้าของมันไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย “อ้อ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับสำนัก เจ้าควรเรียนต่อท่านเจ้าสำนัก แม่นางต๋าไฉนรอนแรมมาไกลถึงเพียงนี้เพื่อเสาะหาเราผู้แซ่เหวย?”
วาจาพอกล่าวออกจากปาก เหวยเสิ้งพลันบังเกิดลางสังหรณ์อัปมงคลประการหนึ่ง ดวงตาสาดประกายเย็นเยียบ แหลมคมดุจกระบี่ จ้องมองต๋าหลิงฟ่งตาเขม็ง “หรือว่าท่านเจ้าสำนักและเหล่าอาจารย์อาล้วนไม่อยู่แล้ว?”
20 เสี่ยวหนีจื่อ คำเรียกแทนตัวเองเป็นเด็กหญิงเล็ก ๆ
ต๋าหลิงฟ่งสั่นศีรษะ “เรื่องนี้เสี่ยวหนีจื่อไม่อา
