จทราบได้ พี่เหวยขอเพียงติดตามข้ากลับไปยังสำนัก ย่อมจะได้ล่วงรู้ในไม่ช้า”
เหวยเสิ้งแม้ไม่กลอกกลิ้งเท่าจั่วม่อ แต่มันมิใช่ตัวโง่งม แม้ก่อนหน้านี้มันไม่แน่ใจในชะตากรรมของสำนักกระบี่สุญตา แต่ภายในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจนี้ มันพลันเข้าใจทุกสิ่งอย่างสมบูรณ์ การที่คุนหลุนยอมถ่อมาถึงแดนปิศาจเพื่อ ‘เชื้อเชิญ’ มันกลับไป มีความเป็นไปเพียงหนึ่งเดียว!
สำนักของมันกับคุนหลุนแตกหักกันแล้ว!
นึกถึงสิ่งที่ต๋าหลิงฟ่งเพิ่งจะกล่าวออกมา อาณาจักรคลื่นเรืองรองสิ้นสูญไปแล้ว หรือว่า… …
ท่านเจ้าสำนัก อาจารย์ลุง อาจารย์อา… …พวกท่านเป็นไปได้ว่า… …
เหวยเสิ้งร่างสั่นสะท้าน คลื่นแห่งความโศกเศร้าทุกข์ระทมผุดพลุ่งขึ้นในใจ ดวงตาของมันกลายเป็นสีแดงฉานในบัดดล
สำนักของพวกมันจะรับผิดชอบอย่างไรกับการล่มสลายของอาณาจักรคลื่นเรืองรอง? วาจาเหล่านี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายปรักปรำให้ร้ายอันฉุนกึก ความเป็นศัตรูของคุนหลุนสำแดงออกมาอย่างชัดแจ้ง! เหวยเสิ้งตระหนักรู้ ต๋าหลิงฟ่งผู้นี้หาได้มาเชื้อเชิญมันไม่ แต่มาเพื่อคร่ากุมมันกลับไปต่างหาก
เหวยเสิ้งลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้า ช้าราวกับว่าต้องทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดสะกดกลั้นบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ ดวงตาสีแดงฉานของมันเพ่งมองต๋าหลิงฟ่ง สุ้มเสียงแหบพร่ากล่าวเน้นทีละคำ
“หากผู้อาวุโสในสำนักข้าต้องประสบเคราะห์กรรมเพราะพวกเจ้าคุนหลุน เช่นนั้นข้าเหวยเสิ้ง ขอสาบานต่อกระบี่… จะทำลายล้างคุนหลุนให้สิ้นซาก!”
ความโศ
