หม่อมองทะเลผู้คนที่สายตาอัดแน่นไปด้วยความคาดหวัง หัวม่อ ลำคอแห้งผาก รู้สึกอับจนหนทาง
มันที่เรียกให้หลันเทียนหลงไปกะเกณฑ์ผู้คน เพียงแต่คิดว่ารวบรวม คนมากขึ้น ช่วยเพิ่มสภาวะให้ห้าวหาญขึ้น ในเวลาสาคัญยังสามารถใช้ พวกมันเป็นอาหารสัตว์กระสุนปืนใหญ่
มันไม่ได้นึกถึงการช่วยเหลือผู้อื่น
แต่ยามนี้ เมื่อมองดูทะเลผู้คนแน่นขนัด มองดูใบหน้าที่จ้องมองมาที่ มันอย่างคาดหวังรอคอย ไม่ทราบเพราะเหตุใด มันรู้สึกในใจตีบตันไปหมด!
ไฉนเป็นเช่นนี้ไปได้ … จั่วม่อจิตใจเลื่อนลอย
มันไม่ใช่คนใจบุญสุนทาน ไม่เคยยึดมั่นศีลธรรมจรรยาหรือหลัก เมตตาธรรมอันใด ทั้งยังมิใช่วีรบุรุษผู้กล้าจากที่ใด มันกระทั่งรู้สึกว่ามัน เป็นจอมลวงโลกผู้หนึ่ง
มันทั้งเห็นแก่ตัว ละโมบโลภมากและเลือดเย็น สามารถกระทำทุก วิถีทางเพื่อชัยชนะ ยินดีเสียสละผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวพันกับมัน เพียงเพื่อ รักษาชีวิตผู้คนของมัน เมื่อทำเช่นนั้นมันไม่รู้สึกกดดันหรือบาปผิดอันใด
เมื่อโลกหล้าตกสู่กลียุคเช่นนี้ ผู้ใดสามารถรับผิดชอบต่อชีวิตของ ผู้อื่น?ผู้ใดจะมัวพะวงต่อความปลอดภัยของคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน?
แต่เมื่อมองดูทะเลผู้คนนับหมื่นที่เงียบสงัด มองดูสายตาเต็มไปด้วยความหวังบนใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นดิน มันไม่อาจปลูกปลอบใจตัวเอง ให้กล่าวถ้อยคำเหล่านั้นออกมาได้
เงียบสงัดอย่างสิ้นเชิง
มวลชนมีมากมายมหาศาลจนต้องเบียดเสียดกันยืน บ้างอยู่บนซากปรักหักพัง บ้างซุกแอบอยู่ตาม
