มุม บ้างโดดเดี่ยวลำพัง บ้างโอบกอดกันพวกมันล้วนแหงนเลยขึ้นมอง คนนับหมื่นพากันจ้องมองจั่วม่อเป็นตาเดียว
พวกมันฝ่าความหวังรอคอย รอให้ปาฏิหาริย์บังเกิดขึ้น
ในจิตใจพวกมัน เซี่ยวม่อเกอเป็นร่างจำแลงของปาฏิหาริย์ ในมือของ มันแสงปาฏิหาริย์สาดส่องขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน ผู้คนคาดหวังว่าปาฏิหาริย์จะบังเกิดขึ้นอีกครั้งเหมือนเช่นที่ผ่านมา
พวกมันเฝ้ารอคอย รอคอยให้เซี่ยวม่อเกอกล่าววาจาสักคำ
เสียกงจู่กับพวกเหม่อมองดูมวลชนเบียดเสียดยัดเยียด จากนั้นมอง เงาร่างเล็กกระจ้อยร่อยกลางเวหาเหนือฝูงชน สีหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ
ภาพอันยิ่งใหญ่ที่อุบัติขึ้นตรงหน้าพวกนางช่างน่าแตกตื่นตระหนก
พวกนางประเมินอำนาจบารมีของเซี่ยวม่อเกอตํ่าเกินไป “สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ!” จูเข่ออดทอดถอนใจไม่ได้
ไม่มีผู้ใดสามารถละสายตาจากบุรุษหนุ่มที่สะพายกรงเล็บพิฆาต มังกรไว้บนแผ่นหลังผู้นั้นได้
เสียกงจู่ดวงตาทอประกายประหลาด กล่าวแผ่วเบาคล้ายรำพึงกับ ตัวเอง“เจ้าสามารถมอบความหวังและความกล้าหาญให้แก่ผู้คนได้เสมอ”
ทันใดนั้นร่างของเซี่ยวม่อเถอบนฟากฟ้าพลันขยับเคลื่อนไหว
ทุกผู้คนแทบหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว พวกมันบังเกิดความรู้สึกว่าภาพเหตุการณ์ที่ชั่วชีวิตนี้พวกมันจะไม่มีวันลืมเลือน กำลังจะเปิดฉากขึ้น
จั่วม่อขยับตัว กรงเล็บพิฆาตมังกรบนแผ่นหลังก็ขยับตามไปด้วย
มันหันหน้าเข้าหาผู้คนที่จับจ้องมา เอ่ยปากอย่างแช่มช้า ส้มเสียง แหบลึกของมันก้อง
