สะท้อนไปในอากาศ
“พวกเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจ ข้าตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก ข้าไม่ ทราบพวกเจ้าไฉนเลือกข้า ไม่อาจเข้าใจได้จริง ๆ” กล่าวพลางสั่นศีรษะทอดถอนใจ ราวกับกำลังรำพึงรำพันกับตัวเอง
“พวกเจ้าทำให้ข้าทำอะไรไม่ถูก กล่าวตามความสัตย์ อาการเช่นนี้ ยากมากที่จะเกิดขึ้นกับข้า เจ้าไม่รู้จักข้า เราไม่เคยคบหาสมาคมเป็นการส่วนตัว ไม่เคยมีนํ้าใจไมตรีต่อกันมากก่อน ข้าจึงตื่นตกใจยิ่งเมื่อเห็นว่าพวกเจ้าเลือกที่จะวางใจในตัวข้า แต่ให้ข้าบอกความจริงต่อพวกเจ้าเถอะข้าเองก็มิได้มีทางออกที่ดี”
หลายคนเผยสีหน้าผิดหวัง แต่พวกมันยังคงนิ่งฟัง
“นอกม่านวารีเป็นกองโจรตระกูลหมิง ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าทุกคนทรายกระจ่างยิ่งกว่าข้าว่าพวกมันโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด หากข้ามีไพร่พลจำนวนใกล้เคียงกับพวกมัน บางทีข้าอาจมีความเชื่อมั่นอยู่บ้าง แต่ยามนี้ข้าไม่มีกองทัพเช่นนั้น ข้าก็เหมือนกับพวกเจ้าทุกคนหวาดหวั่นวิตกและสิ้นหวัง ข้าทราบว่าแทบไม่มีโอกาสที่จะฝ่าวงล้อมออกไปได้ พวกมันไม่ไว้ชีวิตผู้ใด ข้าเองก็จะทอดร่างเป็นซากศพ เช่นเดียวกันกับพวกเจ้าทั้งหมด”
คนจำนวนมากเริ่มตัวสั่นสะท้าน บ้างมีสีหน้าสิ้นหวัง บ้างเริ่มรํ่าไห้ ครํ่าครวญ ดวงตาที่มือครู่ยังเป็นประกายด้วยแสงแห่งความหวังค่อย ๆ มืดมนลง
“ใช่แล้วพวกมันคือกองโจรตระกูลหมิง ต่อหน้าพวกมัน พวกเรา อ่อนแอไม่ต่างจากลูกกะแรกเกิด ในสายตาของพวกมัน แน่นอนว่าเรา เป็นเพียงลูกแกะตัวน้อย ๆ ที่ยังไม่หย่าน
