รับ นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายจะตกลงมาในทางวงกตที่มืดมิด เส้นทางวงกตนี้ทั้งมืดมิดและว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย อย่างไรก็ตาม เส้นทางวงกตนี้สลับซับซ้อนยิ่ง ตัดไขว้ไปมาราวกับใยแมงมุม พวกมันช่วยกันค้นหาทางออกอยู่หลายวัน แต่ยังไม่มีวี่แววแม้แต่น้อย
“พวกเราสมควรอยู่ใต้ป่าศิลาทักษะปิศาจ นอกจากหอสมบัติมหาสันติ ยังจะมีที่อื่นใดอีกเล่า?” คังเจ๋อสีหน้างุนงง
“ผีสางเท่านั้นที่รู้!” อสูรผมสีส้มกล่าวอย่างไม่แยแส “ตาเฒ่าผู้นั้นตายไปตั้งนานแล้ว!”
“อย่าได้หยาบคายต่อท่านปรมาจารย์ซือจื่อหมิง!” อาเหวินถลึงตาใส่อสูรผมสีส้ม “หลายวันมานี้เราได้ประโยชน์จากท่านมากมายมหาศาล!หากมิใช่เพราะท่านปรมาจารย์ จะมีหลักศิลาทักษะปิศาจเหล่านี้มาจากที่ใดกัน!”
อสูรผมส้มกลับไม่มีโทสะ เพียงพึมพำว่า “ข้ามิได้บอกว่ามันไม่ดี แต่หากเป็นคนดี ก็สมควรดีให้ถึงที่สุด มันเมื่อสร้างหลักศิลาทักษะปิศาจไว้ให้เราฝึกปรือแล้ว ก็สมควรแบ่งปันสมบัติให้แก่เราบ้าง เช่นนั้นจึงจะเป็นคนดีที่แท้จริง! บุคคลอันประเสริฐเลิศล้า! อ้อ ไม่ต้องห่วงไป ข้าไม่ได้คิดจะฮุบสมบัติไว้เพียงผู้เดียวหรอก”Page 2 of 11
คนอื่น ๆ คุ้นชินกับวาจาไร้สาระที่ปราศจากความคิดอ่านของอสูรผมส้มเป็นอย่างดี ทุกผู้คนพากันหัวร่อออกมา
อสูรควันดำขมวดคิ้วแนบแน่น นับตั้งแต่พวกมันตกลงมาในทางวงกตมืดมิด มันก็เฝ้าขบคิดทุกวิถีทางเพื่อหาทางออกไปให้ได้ เป็นเพราะมัน ทุกคนจึงต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้
