มบัติมหาสันติที่เป็นเหตุให้ระยะนี้ผู้คนพากันบ้าคลั่งไปหมดหรือไม่?”
ซิ่นกงจู่ตอบคำตามตรงอย่างตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง “นับว่าได้ยินได้ฟังมาไม่น้อย เซี่ยวเซียนเซิงก็สนใจเรื่องนี้ด้วยรึ?”
จั่วม่อฝืนยิ้มเจื่อนขม “นี่มิใช่ว่าข้าสนใจมัน แต่เป็นมันต่างหากที่มาสนใจข้า” จากนั้นยกนิ้วขึ้นนับ “กงจู่ลองบอกมาเถอะ โลกนี้ยังมีหลักPage 138 of 937เหตุผลอยู่อีกหรือไม่ ข้าไม่เคยตอแยผู้ใด แต่ปัญหากลับวิ่งเข้ามาหาข้าเอง”
ไม่รอให้ซิ่นกงจู่ได้เอ่ยปาก มันร่ายยาวราวกับต้ดพ้อฟ้าดิน “ข้าเพียงไปดื่มสุราเป็นเพื่อนเสียกงจู่ไม่กี่อึก จากนั้นหนานเหมินเสวี่ยก็โผล่ออกมาไล่ล่าข้า ข้าสู้อุตส่าห์ลอบหลบหน้าออกมา แต่กลับถูกลอบทำร้ายบนท้องถนน แทบสูญเสียชีวิตน้อย ๆ ของข้าไป รอจนข้ากลับไปถึงที่พำนักอย่างยากลำบาก คนของข้ากลับหายสาบสูญไปโดยไร้ร่องรอย ถึงยามนี้ยังจับมือใครดมไม่ได้เสียด้วยซ้า นี่ยังไม่ได้กล่าวถึงว่าเมื่อวานนี้ กระทั่งคนจากคุนหลุนยังพยายามลอบเข้าไปในที่พักของข้า!”
ซิ่นกงจู่ในที่สุดเผยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างแท้จริง “คุนหลุน?”
จั่วม่อสีหน้าขมขื่น “ถูกแล้ว กงจู่! กระทั่งคุนหลุนยังมาร่วมวง ข้าไม่ทราบจะกล่าวว่ากระไรดีแล้ว!” แต่แล้วสุ้มเสียงพลันดังขึ้น กล่าวด้วยสีหน้าเจ็บแค้น “ไม่ว่าผู้ใดมุ่งเป้าไปยังหอสมบัติมหาสันติ ข้าหาได้กังวลสนใจไม่ แต่ข้าในฐานะที่เป็นเผ่าปิศาจตนหนึ่ง หอสมบัติมหาสันติก็เป็นสมบัติของเผ่าปิศาจเรา ไม่ว่
