ดจำได้ไม่ลืมเลือน
แต่กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าพวกมันจู่ ๆ หายสาบสูญไปได้อย่างไร
หากมีคนต้องการลักพาตัวคนทั้งหกโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดเอาไว้ มีความเป็นไปได้เพียงประการเดียว นั่นคือผู้ลอบโจมตีล้วนเป็นชนชั้นยอดฝีมือ ชิงลงมือก่อนที่พวกมันจะทันได้ตอบสนอง มิหนำซ้าฝ่ายลอบโจมตียังต้องมีจำนวนคนไม่น้อยกว่าพวกอาเหวินทั้งหกด้วย ซึ่งฟังดูแล้วเป็นไปได้ค่อนข้างยาก
กระทั่งในคุกสิบนิ้วก็ไม่มีร่องรอยของหนานเยว่กับพวกทั้งสาม
“มีคนมุ่งเป้ามาที่เจ้า” ผูเยากล่าวอย่างเย็นชา
“เริ่มต้นจากหนานเหมินเสวี่ย เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นติดต่อตามกันเป็นชุด นับว่าไม่ถูกต้องจริง ๆ” เว่ยกล่าวเสริมมาจากทางด้านข้างPage 6 of 11
“ข้าจะไปหาหนานเหมินเสวี่ย!” จั่วม่อขบคิดชั่ววูบ แล้วกล่าวอย่างร้อนรุ่ม
“ไม่มีประโยชน์อันใด” ผูเยาสั่นศีรษะ “หนานเหมินเสวี่ย เห็นได้ชัดว่าเป็นตัวหมากที่โยนออกมาเพื่อก่อกวนเรื่องราวให้สับสน มันอาจจะกระทำไปด้วยข้อตกลงประการหนึ่งเท่านั้น อาจไม่ล่วงรู้อันใดเลยด้วยซ้า”
“แล้วเจ้ามีวิธีการใด?” จั่วม่อระงับความคิดฆ่าฟันที่อัดแน่นอยู่ในอกหันไปขอความเห็นจากผูเยา
ผูเยากล่าวว่า “วิธีที่ดีที่สุดคือไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงรักษาความสงบเอาไว้ก็พอ”
เว่ยช่วยแยกแยะว่า “หากพวกอาเหวินถูกคนลักพาตัวไปจริง ๆเป้าหมายของศัตรูก็คือเจ้า ไม่ว่าพวกมันมีข้อเรียกร้องใดพวกมันก็ต้องมาหาเจ้า เจ้าเพียงแค่สงบใจรอคอยเท่านั้น”
จั่วม่อขบคิดชั่วครู่ จ
