หน้านางนางเพิ่งจะเคยพบพานมันเป็นคนแรก บุรุษอื่นเมื่ออยู่ต่อหน้านาง มักจะพากเพียรอวดโอ่ความเข้มแข็งของพวกมัน อวดโอ่ความมั่งคั่งของตระกูลพวกมัน อวดโอ่อันใดก็ได้ที่สมควรอวดโอ่ แต่ละคนไม่ต่างจากนกยูงรำแพนหางเพื่อเรียกร้องความสนใจจากตัวเมีย
ยามนี้ถึงกับมีคนยอมรับกับนางอย่างหน้าชื่นตาบาน ว่ามันไม่มีปัญญาเอาชนะผู้อื่นได้… …
“ถ้าอย่างนั้น… …” เสียกงจู่อึกอักอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังไม่ทราบจะกล่าวกระไรออกมา
“ปล่อยให้มันยืนรับลมอยู่บนนั้นเถอะ ลมวันนี้เย็นสบายไม่น้อยทีเดียว” จั่วม่อสั่นศีรษะ รั้งสายตากลับมา เตรียมพาเสี่ยวกั่วกับหลี่อิงฟ่งจากไป
ถ้อยคำเหล่านั้นทำเอาเสียกงจู่อดหัวร่อคิกคักไม่ได้ คนตรงหน้านางยามนี้ไม่หลงเหลือเค้าเคร่งขรึมจริงจังดังเช่นเมื่อครู่อีก มันกลับคลับคล้ายPage 2 of 10อันธพาลน้อยผู้หนึ่ง เสียกงจู่รั้งสายตากลับมา กล่าวถามอย่างร่าเริงว่า“แล้วหากพอเจ้าออกไป มันก็ไล่ตามเจ้าไปด้วยเล่า?”
จั่วม่อมองซ้ายมองขวา จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ซึ่งความจริงข้าไม่เคยบอกต่อเจ้ามาก่อน แต่สิ่งที่ข้าถนัดจัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่การดวลเดี่ยว แต่เป็นการใช้พวกมากข่มเหงคนน้อยต่างหาก”
“ใช้พวกมากข่มเหงคนน้อย… …” เสียกงจู่ทวนคำอย่างไม่แน่ใจสุดท้ายค่อยตระหนัก นางหัวร่อจนตัวโยน ชี้หน้าจั่วม่อ ร้องเสียงสดใสว่า“เจ้าคดโกงนี่!”
จั่วม่อบังเอิญกวาดตาไปยังอวัยวะส่วนที่กระเพื่อมไหวของเสียกงจู่พอดี ถึงกับยืนนิ่งข
