ดงซ่าน ดวงตาหรี่ปรือดุจเคลิ้มฝัน ถามมาด้วยสุ้มเสียงเลื่อนลอย
“เมื่อตอนที่เจ้ายังเด็ก เคยเล่นซุกซนอันใดบ้าง?”
จั่วม่อสามารถสัมผัสได้ถึงความโศกศัลย์ละห้อยหาในถ้อยวาจาของเสียกงจู่ คลับคล้ายกับในยามที่มันได้ยินข่าวเคราะห์กรรมของท่านเจ้าสำนักกับเหล่าอาจารย์ทั้งสี่ แต่มันย่อมไม่อาจบอกออกมาจากปาก พอได้ยินคำถามของนาง ได้แต่สั่นศีรษะ “ตอนยังเด็กหรือ? ข้าไม่ล่วงรู้อันใดเลย”
“เจ้าไม่รู้?” คำตอบนี้ทำให้เสียกงจู่แปลกใจอยู่บ้าง
“ข้าถูกคนลบความทรงจำ ทั้งยังแปลี่ยนแปลงรูปโฉม ข้าไม่ล่วงรู้เรื่องราวอดีตของข้าแม้แต่น้อย” จั่วม่อตอบตามความสัตย์จริง เดิมทีมันPage 5 of 11ไม่อยากกล่าวถึงเรื่องอดีต แม้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเที่ยวบอกกล่าวต่อคนแปลกหน้าเช่นกัน ทว่าท่วงท่าหวนรำลึกของเสียกงจู่คล้ายบอกต่อมันด้วยใจจริง ดังนั้นมันอดตอบแทนนางอย่างจริงใจไม่ได้
“อา!” เสียกงจู่ยกมือปิดปาก สีหน้าตื่นตะลึง นางไม่คาดฝันว่าจะได้รับคำตอบที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
“ขออภัยด้วย!” นางกล่าวด้วยสีหน้าสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
“อย่ากังวลไปเลย” จั่วม่อสั่นศีรษะอย่างไม่เห็นสำคัญ “จะอย่างไรข้าก็จดจำสิ่งใดไม่ได้อยู่แล้ว”
“บางทีจดจำไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย” เสียกงจู่แย้มยิ้มจาง ๆ อย่างปลอบประโลม จากนั้นรินสุราให้แก่จั่วม่อ “บางครั้งการจดจำเรื่องที่ไม่อยากจำ ก็เป็นสิ่งโหดร้ายมาก”
จั่วม่อยกจอกส
