ที่ของเจ้าฉันนั้น ทุกวันเจ้าเอาแต่โอบกอดนางงาม ดูไปปลอดโปร่งสบายอารมณ์ แต่แท้ที่จริง เจ้าก็รู้สึกเบื่อหน่ายแทบตายแล้ว”Page 7 of 11
อีกฝ่ายไม่มองหน้าหนานเหมินเสวี่ย เพียงกล่าวตรง ๆ ว่า “ลองบอกมา ยามเมามายนอนหลับใหลบนตักนางงาม พอตื่นขึ้นมาทำท่าราวกับว่าอำนาจของใต้หล้าอยู่ในกำมือ เจ้าเป็นคนที่อ่อนปวกเปียกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
หนานเหมินเสวี่ยหัวร่อดังกึกก้อง “ไม่ว่าลิ้นลมของเจ้าจะคมคายสักปานใด นี่เกี่ยวข้องใดกับข้า?”
ผู้อื่นก็ไม่มีโทสะ ยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฟังว่าซือเยวี่ยอี้เฝ้าเสาะหาคนผู้หนึ่งมาโดยตลอด” จากนั้นกล่าววาจาแฝงความนัย “หอสมบัติมหาสันติหลับใหลมานานปี ถึงเวลาแล้วที่จะได้เห็นแสงสว่างอีกคำรบหนึ่ง”
หนานเหมินเสวี่ยทำท่าราวกับไม่ได้ยิน
“ในอดีตพี่หนานเหมินปกครองสิบสองอาณาจักรนางแอ่นวารีน้อยเพียงเรียกหาคำเดียวจอมยุทธ์ผู้กล้าล้วนขานรับ แต่บัดนี้เจ้ากลับสูญสิ้นจิตวิญญาณ ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่แต่กับความเมามาย เจ้าเปลี่ยนไปจากคนเดิมโดยไม่เหลือร่องรอย”
หนานเหมินเสวี่ยยังคงแย้มยิ้มไม่ยี่หระ
“ผู้อื่นไม่ล่วงรู้เหตุผลเบื้องหลัง พากันหัวร่อเยาะพี่หนานเหมินเดินหลงทาง แต่ข้ากลับล่วงรู้ดีถึงหัวใจรักอันแน่วแน่ไม่แปรผันของเจ้า!” บุรุษนั้นเพ่งตามองหนานเหมินเสวี่ย กล่าวเน้นเสียงทีละคำ
หนานเหมินเสวี่ยทันใดนั้นรอยยิ้มหายวับไป สีหน้าเคร่งเครียดเย็นชาลง พลังสภาวะกดทับลงบนร่างอีกฝ่ายอย่างเกรี้ยวกราด!
