ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องตะโกนหนุนของเหล่าผู้ชมทั่วตำหนัก!
“เจ้าจะเดิมพันด้วยสิ่งใด?”
เสิ่นอวี้สีหน้าแข็งค้าง นี่… …นี่ไม่เหมือนที่มันคิด… …ไม่เหมือนที่มันคิดเอาไว้อยู่บ้าง… อดร้องถามตามสัญชาตญาณไม่ได้ “เดิมพัน? เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
รอบข้างเงียบกริบลงอีกครา ความคิดของผู้ชมทั้งหมดล้วนเป็นเช่นเดียวกันกับเสิ่นอวี้ พวกมันคิดว่าเซี่ยวม่อเกอจะร้องตอบว่า ‘กล้าหรือไม่? ไฉนข้าจะไม่กล้า!’ ผู้ใดจะทราบว่ามันไม่เพียงข้ามขั้นตอนนี้ไป ยังมุ่งตรงไปยังการเรียกร้องเดิมพันเสียได้
เหล่าผู้ชมที่ปฏิกิริยาโต้ตอบเฉื่อยชาอยู่บ้าง ถึงกับตามไม่ทันไปเลย
“เจ้าบ้านนอก!” จั่วม่อสายตาเต็มไปด้วยแววดูถูกเหยียดหยาม กล่าวด้วยอาการลิ้นพองคับปาก น้าเสียงเมามาย เวลานี้มันดูแคลนเสิ่นอวี้อย่างแท้จริง ไม่ต้องแปลกใจเลยที่คนผู้นี้กระทั่งห้าสิบม๋อเป้ยยังไม่มีติดตัว มันอดทนใช้ความเมตตาเศษเสี้ยวสุดท้ายในใจ ให้คำแนะนำแก่เสิ่นอวี้ “หากไม่มีผลกำไร ออกแรงต่อสู้กันไปทำอะไร ไยมิใช่โง่เขลายิ่ง!”Page 4 of 11
เจ้า…บ้านนอก… …
เสิ่นอวี้เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ มันไม่เคยถูกผู้คนชี้หน้าเหยียดหยามถึงเพียงนี้มาก่อน ปลายหางตาของมันยังเหลือบเห็นหลันหยงพยายามกลั้นหัวร่ออย่างสุดความสามารถ เจ้าผู้นั้นคล้ายแทบไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้แล้ว กลั้นหัวร่อเสียจนสีหน้าบูดเบี้ยว ดูแปลกพิกลยิ่ง
จากสีหน้าของหลันหยง เสิ่นอวี้แทบจินตนาการได้ว่าเหล่าผู้คนเบื้อง
