หลังมันจะมีสีหน้าเช่นไร… …
เสียกงจู่… …
ข้าจะยอมอดทน! เซี่ยวม่อเกอก้าวล่วงลงมาในหลุมพรางกว่าครึ่งตัวแล้ว หากมันเพิ่มแรงกดดันลงไปอีกสักเล็กน้อย รับรองว่าวันนี้เซี่ยวม่อเกอไม่มีทางหลุดรอดจากความตายไปได้!
“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดเป็นเดิมพัน?”
เสิ่นอวี้สะกดกลั้นโทสะในใจ ย้อนถามเสียงเย็นชา แทบจะเค้นเสียงออกมาทีละคำ
จั่วม่อยังคงมองเห็นใบหน้างามสะคราญของเสียกงจู่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก มันจดจำได้ว่ามันต้องการหาสตรีนางนี้เพื่อเรื่องสำคัญประการหนึ่ง ฮะแต่เป็นเรื่องอันใดกันหนอ? มันจดจำไม่ได้เสียแล้ว มันตบศีรษะตัวเองแรงๆ …ประเสริฐ ลืมมันไปเถอะ จำไม่ได้ก็แล้วกันไปเถอะ แต่มันมีเรื่องบางประการจะถามนาง มันจดจำได้แค่นี้ จึงชี้ตรงไปที่เสียกงจู่ ร่าร้องเสียงดังว่า “ข้าต้องการนาง!”Page 5 of 11
สามคำนี้เมื่อหลุดออกจากปาก ทั่วทั้งตำหนักใหญ่พลันเงียบสงัด จนหากมีเข็มตกสักเล่มคงได้ยินชัดเจน
สามคำนี้ทำให้ผู้คนตกตะลึงพรึงเพริด ล้วนอ้าปากกว้างแทบจรดพื้นเต็มไปด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ มีผู้ใด…กล้ากล่าวต่อหน้าเสียกงจู่ว่ามันต้องการนาง!
สวรรค์! นี่หยาบคายเกินไป! หยาบคายเกินไปแล้ว!
บรรดานายน้อยตระกูลใหญ่ที่มีจิตปฏิพัทธ์ต่อเสียกงจู่แตกฮือในบัดดล บางคนร้องด่า “สามหาว! เจ้าบังอาจหยาบคายต่อเสียกงจู่ถึงเพียงนี้ใช่รำคาญในการมีชีวิตสืบต่อไปแล้วหรือไม่!”
“เพียงดื่มสุราไม่กี่คำ อย่าได้ไม่รู้จักที่สูงที่ต่า!”
ได้ยินเสียงร้องด่าอย่าง
