วี้สะกดข่มทุกผู้คนเอาไว้อย่างราบคาบ ยามนี้เมื่อมีโอกาสถมหินลงบ่อ โดยที่เสิ่นอวี้ไม่อาจตอบโต้ได้ถนัดนัก พวกมันย่อมต้องฉวยโอกาสเป็นการใหญ่
“อะแฮ่มแฮ่ม พี่น้องอันประเสริฐผู้นี้ หัวใจอันเที่ยงแท้ของเจ้าเป็นที่รับรู้กันไปทั่ว เจ้าในเมื่อยอมเสี่ยงภัยอย่างใหญ่หลวง ปีนกำแพงพระตำหนักในเวลาดึกดื่นค่อนคืนเยี่ยงนี้! พวกเราก็สมควรให้โอกาสมันสักครา!”
บางคนร้องชมเชยเสียงดังฟังชัด “ถูกต้อง ถูกต้อง! มันแม้อัปลักษณ์แต่อบอุ่นอ่อนโยนยิ่ง! ยิ่งอัปลักษณ์มาก! ก็ยิ่งอบอุ่นอ่อนโยนมาก!”
ผู้คนพากันหัวร่อเยาะเย้ยไม่ขาดปาก จั่วม่อแสร้งคำนับโดยรอบเที่ยวหนึ่ง กล่าวเสียงดังกังวาน “ท่านทั้งหลายล้วนเป็นวิญญูชนที่มีน้าใจนัก!”
เสิ่นอวี้ถูกกลุ้มรุมถากถางแดกดันจนหน้าเขียวคล้า
จั่วม่อปากแม้กล่าวเสแสร้งเป็นเพื่อนเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ แต่ในใจลอบประเมินสภาพรอบข้างอย่างรอบคอบถี่ถ้วน มันค้นพบกลิ่นอายที่แทบจะสัมผัสไม่ได้อยู่หลายขุม ต้องลอบตื่นตัวขึ้นมา บังเกิดสังหรณ์อันตรายอย่างแรงกล้า
จริงดังที่คาด องครักษ์ข้างกายสามกงจู่มีพลังฝีมือร้ายกาจเหนือธรรมดา!
จั่วม่อทราบว่าแผนการของมันในคืนนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า สามกงจู่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ยังเหนือกว่าที่มันคาดคิดเอาไว้มาก และสิ่งที่ทำให้มันยิ่งสลดหดหู่กว่าเดิม คือสามกงจู่กลับพำนักอยู่ในพระตำหนักแห่งเดียวกัน มันเห็นได้ชัดว่าตอแยยอดฝีมือหลายคนอย่างพร้อมหน้า
เสิ่นอวี้แม้ถูกกลุ้
