มรุมเสียดสีเย้ยหยัน แต่มันไม่ใช่คนโง่เขลา ทราบดีว่าหากโต้แย้งด้วยวาจา ระหว่างมันคนเดียวกับอีกฝ่ายนับร้อย มันย่อมไม่มีทางได้ชัย สีหน้าจึงกลับคืนสู่ความสงบ ดวงตาสาดประกายฆ่าฟันวูบ มันกล่าวเสียงเย็นยะเยือก “กงจู่มีศักดิ์ฐานะสูงส่ง ไม่อาจปล่อยให้มีสิ่งใดกวนใจนางได้ พี่ท่านในเมื่อมีเจตนาจะเสนอหน้าแนะนำตัว เช่นนั้นก็ให้ผู้น้องลองทดสอบดูสักคราเถอะ!”
วาจายังไม่ทันจะกล่าวจบ มันก็โถมเข้าหาจั่วม่อด้วยสภาวะเกรี้ยวกราดหมายชีวิต!
“อย่าได้ส่งเสียงดังเอะอะไป กงจู่บรรทมแล้ว” สุ้มเสียงแหบแห้งชราภาพดังเบา ๆ ในโสตประสาทของทุกผู้คน
เสิ่นอวี้ที่กลางอากาศพลังสภาวะถดถอยลงทันควัน
ใบหน้าเบื้องหลังหน้ากากของจั่วม่อแปรเปลี่ยนเล็กน้อย สุ้มเสียงนี้ไม่ดังกังวาน แต่กลับผุดขึ้นอย่างกะทันหัน ถึงกับนุ่มนวลอ่อนโยนประหนึ่งกระซิบอยู่ข้างหูก็มิปาน ทำเอาจั่วม่อถึงกับหัวใจเย็นเฉียบ
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่เริ่มแรกมันก็สัมผัสได้ว่ามีกลิ่นอายเลือนรางหลายสายพุ่งเป้ามายังมัน ล่วงรู้ถึงการคงอยู่ของยอดฝีมืออันสูงล้าหลายคนตั้งแต่ต้น ดังนั้นมันแม้ตื่นตระหนกแต่ไม่ลนลาน
สำหรับเสิ่นอวี้ที่บุกจู่โจมเข้าหามัน ในสายตาของจั่วม่อ คนผู้นี้ภายนอกอาจดูแกร่งกร้าวดุดัน แต่ภายในอ่อนยวบเหลวเละ!
ตัวโง่งมที่กระทั่งระหว่างต่อสู้กับผู้คนยังถูกถ้อยคำไม่กี่คำขู่ขวัญจนขลาดกลัว หากนี่เป็นการต่อสู้เดินพันชีวิต คนผู้นี้คงทอดร่างเป็นซากศพไปแล้ว!
จั่วม่อไม่
