รจน์ของตระกูลนี้ได้”
ถังเฟยมีสีหน้ามุ่งมาดปรารถนา สิบหกจอมปิศาจด่านไสว้ ช่างเป็นตัวตนอันทรงพลังถึงเพียงไหน
เถาซิงอดกระตุ้นเตือนอีกครั้งไม่ได้ “เจ้าต้องระวัง อย่าได้ตอแยเสียกงจู่เป็นอันขาด ตระกูลอานเหวยเป็นมหายักษ์แท้จริงที่อยู่ด้านบนสุดของห่วงโซ่อาหาร ประมุขตระกูลอานเหวยรุ่นปัจจุบัน อานเหวยหมิง เป็นจอมปิศาจด่านไสว้ที่มีชื่อเสียงผู้หนึ่ง พวกมันปกครองเจ็ดสิบสี่อาณาจักรปิศาจ!”
ได้ยินเช่นนี้ จั่วม่อแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อ จอมปิศาจด่านไสว้ตนหนึ่งปกครองเจ็ดสิบสี่อาณาจักร ตระกูลที่ทรงพลังอำนาจถึงปานนี้นับน่าประหวั่นพรั่นพรึงโดยแท้
แต่เมื่อคิดถึงเสี่ยวกั่วกับหลี่อิงฟ่ง จั่วม่อได้แต่โยนความกลัวออกไปจากใจ
“เวลานี้เสียกงจู่อยู่ที่ใด?”
“ตระกูลอานเหวย… …” จั่วม่อพึมพำ
ทันใดนั้น ในทะเลแห่งจิตสำนึกของมัน เสียงผูเยาโพล่งขึ้นอย่างกะทันหัน “ข้ามีหนทาง”
จั่วม่อประหลาดใจเล็กน้อย มองดูผูเยาอย่างสงสัยใจ “คราวนี้เจ้าวางแผนอันใดอีก
ผูเยาหัวร่อฮิฮะพลางกล่าว “ตระกูลอานเหวยเป็นศัตรูเก่าของพวกเรา! ฮึ่มฮึ่ม ข้าคิดทวงถามหนี้ในอดีตมานานแล้ว นึกไม่ถึงว่าพวกมันจะเสนอตัวมาถึงที่!”นัยน์ตาสีเลือดทอประกายฆ่าฟันอย่างเปี่ยมล้น
เว่ยก็โผล่ออกมาเช่นกัน กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “อาจั่ว ในอดีตเรากับตระกูลอานเหวยมีข้อบาดหมางเล็กน้อย อ้อ เจ้าจะช่วยพวกเราทวงถามหนี้แค้นใช่หรือไม่?”
จั่วม่อรู้สึกศีรษะพองโต “ในเวลาเช่นนี้ พวกเจ้าไหนเลย
