ียนหลงผ่านศึกน้อยใหญ่หลายร้อยครั้ง ประสบการณ์โชกโชนยิ่ง มันเชื่อมั่นในลางสังหรณ์ของตน เนื่องเพราะมันทราบดีว่าลางสังหรณ์นี้มิใช่สิ่งเลื่อนลอย แต่เป็นสัญชาตญาณเตือนที่เกิดจากการสั่งสมเคี่ยวกรำผ่านการสู้รบนับครั้งไม่ถ้วน
มองบุรุษหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า มองท่วงท่าสภาวะเย็นเยียบเฉียบขาดที่ประหนึ่งว่าต่อให้ต้องบุกฝ่าเข่นฆ่ากับคนทั้งเมือง ก็ต้องช่วงชิงทาสผู้นั้นไปให้จงได้
หลันเทียนหลงหรี่ตาแคบลง
รังสีฆ่าฟันพลุ่งพล่านขึ้นในบัดดล หมอกสีฟ้าอ่อนทะลักทลายออกจากร่างดุจกระแสธาร ชั่วพริบตานี้รัศมีกลิ่นอายของหลันเทียนหลงสะกดข่มดวงอาทิตย์จนสูญเสียสีสันที่พึงมี
ทันใดนั้นเอง หลันเทียนหลงพลันแหงนหน้าหัวร่อดังสนั่นหวั่นไหวรังสีฆ่าฟันสลายวับไปโดยไร้ร่องรอย
“ช่างองอาจห้าวหาญนัก! สมกับเป็นยอดบุรุษ! ข้าหลันเทียนหลงชมชอบคบหาสหายที่เป็นยอดบุรุษเฉกเช่นพี่ชายท่านนี้!” กล่าวพลางโบกมือไปด้านหลัง “นำตัวทาสผู้นั้นมา!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาไหนเลยกล้ารีรอ รีบนำหลัวหลีออกมาอย่างรวดเร็ว
“พี่ชายในเมื่อพึงใจมัน ข้าก็ขอกำนัลให้แก่เจ้าแล้ว!” หลันเทียนหลงไม่หลงเหลือร่องรอยดุร้ายป่าเถื่อนอันใด ราวกับพลังฆ่าฟันอันดุดันทะยานฟ้าเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่นเป็นกันเองทอแววนิยมชมชื่นอย่างไม่ปิดบัง มิหนำซ้ายังไม่มีทีท่าว่าจะเสแสร้งแกล้งดัดแม้แต่น้อย
จั่วม่อประหลาดใจไม่น้อย หลันเทียนหลงดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนอย่า
