งสิ้นเชิง เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ใจ แต่จั่วม่อยังรู้สึกนับถือเลื่อมใสคนผู้นี้อยู่บ้าง ผู้คนทั่วไปไหนเลยจะเปลี่ยนแปลงสีหน้าท่าทีได้อย่างพลิกฟ้าคว่าดินดังเช่นหลันเทียนหลง
คำร่าลือที่ว่ามันเป็นนักฆ่าที่ดุร้ายกระหายเลือด ดูท่าจะไม่เป็นความจริง คนผู้นี้มีจิตใจลึกซึ้งละเอียดอ่อน หาใช่คนหยาบกร้านธรรมดาสามัญไม่
“พี่หลัน ขอบคุณท่านมาก!” จั่วม่อมิใช่คนโง่เขลา เมื่อสักครู่มันเพียงดิ้นรนอย่างจนตรอกเท่านั้น หากลงมือต่อสู้กันจริง ๆ มันก็ไม่มีความเชื่อมั่นเอาชัยแม้แต่น้อย
หลันเทียนหลงแย้มยิ้มกว้างขวาง “แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง สามารถคบหาชนชั้นวีรบุรุษเฉกเช่นพี่ชาย ต่อให้ยกพวกมันทั้งหมดให้แก่เจ้ายังไม่มีปัญหา!” กล่าวจบคำ มันก็ปลดเหรียญตราสัญลักษณ์โลหะลงจากข้างเอว โยนให้แก่จั่วม่อ
จั่วม่อยื่นมือรับไว้ สีหน้างุนงงอยู่บ้าง
“พี่น้องหากมีเวลาว่าง เชิญมาที่บ้านซอมซ่อของข้าเพื่อร่าดื่มกันสักครา เราผู้นี้ไม่มีสิ่งอื่นใด เพียงมีสุรามากพอให้พี่น้องได้เมามาย!”ท่ามกลางเสียงหัวร่อโอ่อ่าอาจหาญ ฝูงแรดมังกรน้าเงินเดินสั่นสะเทือนจากไปด้วยจังหวะจะโคนอันสะท้านขวัญ สุ้มเสียงหัวร่อยังกังวานแว่วมาแต่ไกล เต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผยและไม่อินังขังขอบ
ถึงตอนนี้จั่วม่อไม่นิยมชมชื่นคนผู้นี้ก็ไม่ได้แล้ว ยอดยุทธ์เลื่องชื่อผู้นี้เรียกได้ว่าขวัญกล้าใจละเอียดอ่อน นับตั้งแต่ต้นจนจบมันไม่ได้ถามชื่อแซ่จั่วม่
