กลุ่มเล็ก ๆ ถูกปิศาจที่มีจำนวนมากกว่าล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนา ฝ่ายผู้โจมตีมีปีกสีเขียวเข้มคู่หนึ่งอยู่บนแผ่นหลัง เหล่าปิศาจสีเขียวเข้มประหนึ่งฝูงหมาป่าดุร้าย บ้างสามบ้างห้า
?” จั่วม่อถาม หากเป็นแม่นางน้อยอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าจะไม่ถามคำถามเช่นนี้ แม่นางน้อยดูเหมือนจะรู้จักคุ้นเคยกับอสูรปิศาจแทบทุกสายพันธุ์
“พวกมันชมชอบการต่อสู้ บันดาลโทสะได้โดยง่าย ทั้งยังไม่ค่อยฉลาดนัก ไม่ถนัดในการร่วมมือประสานงาน” เว่ยกล่าวเร็วปรื๋อ “แต่เจ้าต้องระวัง แม้ว่าไพร่พลธรรมดาของพวกมันจะคุณภาพต่า ระเบียบวินัยหละหลวม แต่เผ่ายักษาเขียวมักให้กำเนิดแม่ทัพบัญชาการศึกได้โดยง่ายซึ่งความจริงเผ่าปิศาจงูก็มักให้กำเนิดแม่ทัพบัญชาการศึกได้โดยง่ายเช่นกัน”
จั่วม่อพอฟัง สายตาก็เลื่อนผ่านไปยังปิศาจในชุดคลุมแดงฉาน ผู้ยืนตระหง่านต่อกรกับเหล่ายักษาเขียวกลางสมรภูมิ คนผู้นี้เหี้ยมหาญองอาจในมือปราศจากอาวุธ ยืนหยัดอยู่ด้านหน้ากระบวนทัพ อาศัยมือเปล่าคู่หนึ่งต้านปะทะทัพยักษาเขียวอย่างคู่คี่ก้ากึ่ง ทุกครั้งที่มันต่อยหมัดฟาดฝ่ามือ ล้วนบังเกิดลูกไฟพวยพุ่งออกไป ยักษาเขียวตนใดหากบุกเข้ามาอย่างย่ามใจ จะถูกแผดเผาเป็นเถ้าถ่านด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นได้ชัดตา
การตั้งรับเช่นนี้มีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก เหตุผลที่พวกมันยังไม่ถึงกับพ่ายแพ้ ส่วนใหญ่เป็นคุณงามความดีของปิศาจร่างใหญ่เสื้อคลุมแดงตนนี้เอง
“ต้าเหริน พวกมันดูเหมือนกำลังปกป้องใครบางคน
