เครื่องจักรสังหารที่พร้อมจะลงมือเข่นฆ่าศัตรูได้ทุกเมื่อ
“ต้าเหริน!”
หลายคนร้องเสียงแหบแห้งออกมาพร้อมกัน แต่ทุกผู้คนล้วนมีสีหน้าลิงโลดยินดี ขวัญกำลังใจเปี่ยมล้นสมบูรณ์ พวกมันจ้องมองจั่วม่อเป็นตาเดียว เต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนอย่างไม่ปิดบัง
มองดูเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อนของพวกมัน เห็นความเหน็ดเหนื่อยที่ไม่สามารถปกปิดซ่อนเร้น จั่วม่อรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันทีมันระงับความรู้สึก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเฉิดฉัน “ทุกคน ลำบากพวกเจ้ามากแล้ว!”
“ให้ทุกคนพักผ่อนเสียก่อน” จั่วม่อหันไปบอกซู่หลงเสียงอ่อนโยน
ซู่หลงใบหน้าทอแววปลาบปลื้มยินดี คราวนี้พยักหน้ารับโดยไม่เกี่ยงงอน ถ่ายทอดคำสั่งให้พักผ่อนออกไป ทุกคนเมื่อได้ยินคำสั่ง พลันทรุดนั่งลงทันที ในตำแหน่งที่พวกมันยืนอยู่นั่นเอง
จั่วม่อเดินตรวจตราในแถวทัพ สำรวจอาการของทุกคน ดูว่าพวกมันมีบาดแผลซ่อนเร้นบ้างหรือไม่ พวกมันเพิ่งจะเสร็จสิ้นการเดินทางที่ยาวไกลอย่างเหลือเชื่อ ระหว่างทางต้องเผชิญศึกน้อยใหญ่นับครั้งไม่ถ้วนอาศัยลมหายใจอึดหนึ่งประคองตัวมาถึงที่นี่ ยามนี้เมื่อผ่อนคลายลง ความเหน็ดเหนื่อยและอาการบาดเจ็บที่ฝืนระงับเอาไว้ ก็ปะทุขึ้นดุจกระแสคลื่นน้าถาโถม
เหยียนเอ๋อร์ปากน้อย ๆ อ้ากว้าง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าช่างเหลือเชื่อ เหนือกว่าจินตนาการของนางมาก ที่แท้กองทัพนี้… …เป็นของคนผู้นี้เอง!
? แต่นางเพิ่งจะเคยเห็นบุรุษที่ถูกสตรีโอบอุ้มราวกับเ
