ู่บ้าง
“อาณาจักรขุนเขาอริยะ อาณาจักรแห่งเหล่าโจร!” เขิงอี้สีหน้ากลายเป็นหนักอึ้งเคร่งเครียดในทันที “หนึ่งร้อย… …สามพัน… …ไม่บาดเจ็บล้มตาย… …”
ข่าวนี้ทำให้มันแตกตื่นสุดระงับ อาณาจักรขุนเขาอริยะนับว่าไม่ห่างไกลจากอาณาเขตของพวกมันนัก ชื่อเสียงอันเลื่องลือของอาณาจักรแห่งเหล่าโจรย่อมเป็นที่รู้จักกันดี แม้ว่ามันจะไม่แยแสสนใจเหล่าโจร แต่ฝูงโจรสามพันคนไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย หากอีกฝ่ายมีเพียงหนึ่งร้อยคนจริงๆ นี่ก็เป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง
หากเป็นกองทัพของมัน… เขิงอี้สั่นศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่ามันเป็นคนนำทัพด้วยตัวเอง และรวบรวมปิศาจด่านถงหลิ่งและปิศาจด่านเจี้ยวทั้งหมดภายใต้ร่มธงของมันไปด้วย มิเช่นนั้นคงไม่มีทางบรรลุผลเช่นนี้ได้
ในใจมันพลันปรากฏใบหน้าของบุรุษหนุ่มนั้น บังเกิดความเย็นเยียบจับใจ ฉากหลังของคนผู้นี้เกรงว่าไม่รวบรัดธรรมดาอย่างแน่นอน
นึกถึงบุตตรีสุดรักสุดหวงของมัน เขิงอี้ฝืนยิ้มเจื่อนขม คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด นอกจากญาติดีกับบุรุษหนุ่มนั้นแล้ว มันยังจะกระทำอันใดได้อีกเล่า?
หลังจากนิ่งเงียบงันไปชั่วอึดใจ มันพลันกล่าวว่า “สั่งการให้องครักษ์ดาวสวรรค์ติดตามคุณหนูไป ไม่ว่าคุณหนูของพวกเจ้าไปถึงที่ใด พวกมันก็ต้องติดตามไปถึงที่นั่น ต่อให้คุณหนูไล่พวกมันกลับมา พวกมันก็ต้องติดตามนางไป”
“องครักษ์ดาวสวรรค์!” เฉาอวี้ปากอ้าตาค้าง ยืนตะลึงงันอยู่กับที่
จั่วม่อเหลือบตามองกลุ่มอง
