ก
บุรุษหนุ่มคล้ายไม่ได้ยินเสียงเตือน ยังคงไม่ไหวติง
เพียะเพียะเพียะเพียะ!
โลหิตนับไม่ถ้วนสาดพุ่งออกมาจากร่างบุรุษหนุ่มอย่างพร้อมเพรียงบุรุษหนุ่มร่างส่ายโงนเงน ล้มคว่าลงท่ามกลางแอ่งโลหิต
ปิศาจอ้วนปิศาจผอมสีหน้าแข็งทื่อ เหม่อมองภาพเบื้องหน้าอย่างเหลือเชื่อ พวกมันพบว่ายากจะเข้าใจได้ พวกมันไม่เห็นบุรุษหนุ่มขยับเคลื่อนไหว ไม่รู้สึกถึงระลอกพลังสั่นไหวอันใด พวกมันไม่พบสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย!
ทั้งสองปิศาจอ้วนผอมย่อมล่วงรู้ระดับพลังของบุรุษหนุ่มเป็นอย่างดีคนผู้นี้ยังเยาว์วัยก็บรรลุถึงด่านเจียง มิหนำซ้าอีกไม่นานจะสามารถปลุกสายเลือดมังกรของตนขึ้น เต็มไปด้วยศักยภาพไร้ขีดจำกัด กระทั่งในตอนนี้บุรุษหนุ่มก็มีพลังฝีมือเหนือล้ากว่าพวกมันทั้งสอง
แต่… …แต่… …มันถึงกับ…ถึงกับ… …ตายโดยไม่ทันรู้ตัว!
พวกมันคล้ายพบพานผีสางกลางวันแสก ๆ ภาพตรงหน้านี้แปลกประหลาดเกินไป อยู่นอกเหนือความเข้าใจของพวกมันอย่างสิ้นเชิง!
“ข้าเรียกว่าเหลียนเอ๋อร์”
โฉมสะคราญหันไปกล่าวกับจั่วม่อ ใบหน้าสวยซึ้งสุดฟ้าสุดดินคล้ายชวนให้รู้สึกรักเวทนา
ทว่าจั่วม่อกลับคล้ายไม่ได้ยินอันใด ยังคงนิ่งงันไม่ไหวติง
ดรุณีน้อยหลุบตาลง นัยน์ตางดงามค่อย ๆ หลับพริ้มอีกครา ชั่วพริบตานี้ ในจิตใจนางปรากฏฉากเหตุการณ์นับไม่ถ้วนที่ไม่ปะติดปะต่อกัน
นั่นเป็นเศษชิ้นส่วนความทรงจำของคนผู้หนึ่ง
ลูกแก้วห้าสีปริแตก
“… …อย่าได้ลืมเลือน… …”
เสียงกระจ่างแจ่มชัดของเด็กสาว เต็
