่อยเผยแววคล้ายเข้าใจเรื่องบางประการ
ที่แท้นางเห็นภาพในใจของบุรุษผู้นี้จริง ๆ เหลียนเอ๋อร์อดตกตะลึงอยู่บ้างมิได้
นี่มัน… …
“ท่านพ่อ!” สุ้มเสียงนางทั้งนุ่มนวลและสงบราบเรียบ
“เหลียนเอ๋อร์! เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว! เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ!ประเสริฐ ประเสริฐยิ่ง!” เขิงอี้ตื่นเต้นยินดีสุดระงับ ในสายตามันเห็นจั่วม่อเป็นอากาศธาตุไปแล้ว
“มันช่วยชีวิตข้า” เขิงเหลียนเอ๋อร์กล่าวเสียงราบเรียบ
“อ้อ อ้อ อ้อ ข้าจะตอบแทนมัน จะตอบแทนมันเป็นอย่างดี! ไม่ว่ามันต้องการอะไรข้าก็จะให้มัน! เหลียนเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง!” เขิงอี้ผงกศีรษะรัว ๆ
จั่วม่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่มันทำคือมองหาอากุ่ย
รอจนเห็นอากุ่ยยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างกาย ประโยคนั้นก็ผุดขึ้นในใจ ‘นายน้อย ไม่ต้องกลัว ข้าจะต้องตามไปพบท่านอย่างแน่นอน’ อดเอื้อมมือออกไปขยี้ผมอากุ่ยไม่ได้
“อากุ่ย ในที่สุดเจ้าตามมาพบข้าแล้ว”
มันความจริงคิดแย้มยิ้มสักครา แต่มิทราบไฉนน้าตาไหลทะลักลงมาแทน
มันหวนนึกถึงครั้งที่พบอากุ่ยลอยมาติดริมแม่น้าในอาณาจักขุนเขาน้อย นางทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ถึงยามนี้มันทราบแล้วว่าล้วนเกิดจากการตามหามันเอง! มันยังนึกถึงตอนที่ถูกแผ่นจานดินนภาเก้าแปลงกดทับนึกถึงตอนที่เผชิญการโจมตีแลกชีวิตของบรรพชนฟ้ากระจ่าง นึกถึงตอนที่พวกมันตกอยู่กลางทะเลทราย นางแบกร่างมันเดินฝ่าลมทรายอย่างไม่ย่อท้อ เงาร่างของนางทาบทับกับเงาร่างในความทรงจำ ครั้งที่นางแบกร่างมั
