่อสุ้มเสียงเบิกบานใจ “เราเดินกันมาสามสิบกว่าวัน เดินจนแทบเสียสติอยู่แล้ว!”
“สามสิบวัน?” วี่แววกังขาวาบผ่านดวงตาของลุงปิศาจกิ้งก่า “เจ้าหมายความว่าพวกเจ้าทั้งสองเดินผ่านทะเลทรายเศษหินออกมา?”
“ทะเลทรายเศษหินเช่นนั้นหรือ?
?” จั่วม่อถามอย่างสนิทสนม ไม่ว่าใครหากต้องพูดคุยกับตัวเองเป็นเวลากว่าสามสิบวัน รับรองว่าต้องกระตือรือร้นที่จะสนทนากับผู้อื่นเช่นเดียวกับมันนี่เอง
“เมืองเศษหิน” ลุงปิศาจกิ้งก่าตอบโดยไม่หันกลับมา
“เมืองเศษหิน… …อ้อ อยู่ในอาณาจักรใดจั่วม่อถามอย่างสงสัยใจ
“อาณาจักรเศษหิน” ลุงปิศาจกิ้งก่าตอบพลางยังคงเดินดุ่ม ๆ ไปเบื้องหน้า
ภายในทะเลแห่งจิตสำนึก
“เว่ย ก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ท่ามกลางเผ่าปิศาจ ทราบหรือไม่ว่าอาณาจักรเศษหินอยู่ที่ใด?”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” ผูเยาหัวร่องอหาย ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทะเลแห่งจิตสำนึก
เว่ยเห็นได้ชัดว่าผิวหน้าหนากว่าคนทั่วไป ยังคงตีหน้าราบเรียบ ยิ้มพลางมองสบตาจั่วม่ออย่างสงบ
จั่วม่อแม้สูญเสียความสามารถในการควบคุมร่างกายทุกส่วน แต่สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการแสดงสีหน้าในทะเลแห่งจิตสำนึก
ยามนี้มันแสดงสีหน้า…ดูถูกเหยียดหยาม!
มิผิด เป็นดูถูกเหยียดหยาม ดูถูกเหยียดหยามจากก้นบึ้งหัวใจ ดูถูกเหยียดหยามอย่างลึกล้าที่สุด!
ผูเยายิ่งหัวร่ออย่างสุดกลั้น หัวร่อจนเปลวเพลิงอสูรสีแดงดำกระเพื่อมตามไปด้วย
“พวกเจ้าสองคน คนหนึ่งพร่าโอ้อวดกรอกหูข้าอยู่ทุกวี่วันว่าเป็นอสูรฟ้า ทระนงองอ
