ม่มีทีท่าว่าจะฟังมัน ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง
จั่วม่อรีบกล่าวขออภัยลุงปิศาจกิ้งก่า “ท่านลุง ขออภัยด้วย นางหูไม่ได้ยิน”
ลุงปิศาจกิ้งก่าสายตาอ่อนยวบลงทันควัน มันไม่ทราบครุ่นคิดถึงสิ่งใดคล้ายสะทกสะท้อนอยู่บ้าง แต่แล้วก็รีบเงยหน้าขึ้น เปลี่ยนเป็นเดินเคียงข้างไปกับอากุ่ย แค่นเสียงว่า “เฮอะ พวกเจ้าทั้งสอง คนหนึ่งไม่สมประกอบอีกคนก็พิการ ยังไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ ที่บ้าน วิ่งพล่านไปทั่วหาอันใด ใช่รำคาญในการชีวิตแล้วหรือไม่?”
จั่วม่อได้แต่ยิ้มหน้าละห้อย ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
“พวกเจ้า… ลืมมันไปเถอะ ต่อให้ข้าพูดอะไร พวกเจ้าก็คงไม่ฟังอยู่ดี”ลุงปิศาจกิ้งก่าสั่นศีรษะ จากนั้นเปลี่ยนเป็นกล่าวว่า “พวกเจ้าไปพักที่บ้านข้าเสียก่อนก็แล้วกัน ข้าอยู่ตัวคนเดียว มีพื้นที่ว่างมากมาย”
กล่าวจบก็ไม่รับฟังคำขอบคุณของจั่วม่อ เดินนำไปข้างหน้าอีกครั้ง
รอจนพวกมันบรรลุถึงเมืองเศษหิน จั่วม่อจึงได้พบเห็นปิศาจอื่น ๆปิศาจเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเคารพนับถือลุงปิศาจกิ้งก่าไม่น้อย สายตาที่มองมายังจั่วม่อกับอากุ่ยก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น อย่างไรก็ตามปิศาจสตรีหลายนางจ้องมองจั่วม่ออย่างเหยียดหยามและไม่เป็นมิตร
สิ่งที่ผิดแปลกจากความคิดของจั่วม่อก็คือ ปิศาจเหล่านั้นหาใช่ปิศาจกิ้งก่าหรือปิศาจชนิดใดชนิดหนึ่งทั้งหมดไม่ หากแต่ดูเหมือนว่าเป็นเมืองที่ปิศาจสารพัดชนิดอาศัยอยู่ร่วมกัน
อาณาจักรเศษหิน เมืองเศษหิน … …อยู่ที่ใดกันหนอ
