กทุกคนพากันออกไปค้นหาจั่วม่ออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย รู้สึกซาบซึ้งตื้นตันจนยากจะบ่งบอกบรรยาย แต่เมื่อครู่นี้พวกมันแทบจะเปิดฉากขัดแย้งกับปิงเย่าเพราะเรื่องแดนต้องห้ามเสียแล้ว
ปิงเย่ากล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “ผู้ที่สมควรขออภัยสมควรเป็นข้ามากกว่า ข้าไม่อาจดูแลจั่วเสี่ยวเกอให้ดี นับว่าละอายใจมากแล้ว!”
ในที่สุดได้รับข่าวสารจากเกาะเต่า เหวยเสิ้งกับจงหยูค่อยคลายใจลงข่าวสารนี้จริงแท้แน่นอน ตอนที่คังเต๋อแยกจากไปยังไม่เคยพบพานมนุษย์หมอก หากมิใช่จั่วม่อชี้ทางให้โดยละเอียด สหายของคังเต๋อผู้นี้ไหนเลยจะค้นหาสถานที่ลึกลับนี้พบ?
แม้ว่าเนื้อความในม้วนหยกเพียงกล่าวอย่างรวบรัดตัดความและไม่ชัดเจนนัก เหวยเสิ้งกับจงหยูก็ไม่ไปคิดมาก พวกมันเคยชินกับการที่จั่วม่อจะไม่อยู่ในสามัญสำนึกทั่วไปอยู่แล้ว
จั่วม่อในเมื่อยังสามารถส่งข่าวสารกลับมาได้ ก็เพียงพอจะแสดงให้เห็นว่าในยามนี้มันยังไม่เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต
ข่าวนี้ทำให้พวกมันเบิกบานใจเป็นที่สุด
แต่หากเหวยเสิ้งกับจงหยูทราบสถานการณ์ของจั่วม่อในยามนี้รับรองว่าพวกมันจะต้องวิตกกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่
ฝ่ามือนั้นของติ้งเจินฟาดจนจั่วมือกระดูกแทบหลุดเป็นชิ้น ๆ ทุกครั้งที่อากุ่ยก้าวเท้าไปข้างหน้า มันก็รู้สึกกระแสความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบขาดใจตายแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่มันไม่ยอมส่งเสียงแม้สักครึ่งคำ สิบวันมานี้มันได้แต่ถูกอากุ่ยแบกไว้บนแผ่นหลัง
สภาพของอากุ่ยก็เลวร้ายยิ่ง
