งกล้า ระดับความเข้าใจของมันไม่สูงล้าเท่าเหวยเสิ้ง แม้ว่าจะครอบครองพลังอธิษฐานที่หาได้ยาก แต่ระดับชั้นของมันยังไม่สูงพอ ยังไม่บรรลุถึงขอบเขตที่เรียกว่า‘เขตแดน’ เหมือนเหวยเสิ้ง
แม้ไม่ล่วงรู้เรื่องพื้นฐานในวิถีการฝึกปรือ แต่จั่วม่อหน้าไม่แดงสักนิดยกมือลูบคางพลางกล่าว “สิ่งเหล่านี้ใช่เป็นภาพมายาหรือไม่?
?”
เหวยเสิ้งมีสีหน้าหัวร่อมิได้ร่าไห้ไม่ออก “ทั้งใช่และไม่ใช่… …แต่โดยนัยแล้วข้าก็หมายความเช่นนั้นละ”
“เช่นนั้นพวกเราทั้งสามสามารถรับมือมันได้กี่กระบวนท่า?”
? พี่ใหญ่ปิงเย่าดูเหมือนพลังฝีมือสูงเยี่ยมยิ่ง”
ปิงเย่ายืนตระหง่านอยู่กลางกลุ่มหลวงจีนกับเปลวเทียน ใบหน้าไม่มีร่องรอยหวาดหวั่นพรั่นกลัวแม้สักส่วนเสี้ยว ลำแสงสีฟ้าเบาบางเท่าเส้นผมสิบสายพลิกพลิ้วอยู่กลางอากาศ ลำแสงทั้งสิบยืดยาวออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง ปลายอีกด้านหนึ่งของลำแสงทั้งสิบทะลวงลึกเข้าไปในความมืดมองไม่เห็นสุดปลายเห็นได้ชัดว่านี่เป็นการต่อสู้ในอีกระดับชั้นหนึ่ง เหนือกว่าระดับฝีมือของจั่วม่อกับพวกไปมาก
เสียงทอดถอนชมเชยของติ้งเจินลอยออกมาจากในทะเลแห่งแสงเทียน “ผู้สืบทอดแห่งชนเผ่าบรรพกาลร้ายกาจสมคำร่าลือ! ถึงกับสะกดข่มไม่ให้เขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะของข้าสำแดงพลังออกมาได้อย่างเต็มที่ ยอดเยี่ยมยิ่ง!”
พื้นที่ใต้ฝ่าเท้าของปิงเย่าปกคลุมด้วยหมอกน้าแข็งสีฟ้าสดใสที่มีรัศมีหนึ่งจั้ง แสงสีฟ้าที่ปลดปล่อยออกมา ท่ามกลางทะเลแสงเทียนมืดทะมึนดูโดดเด
